tag:blogger.com,1999:blog-5751982987128982652012-02-16T12:07:04.626+02:00Rosehttp://www.blogger.com/profile/05719207469613955833noreply@blogger.comBlogger381100tag:blogger.com,1999:blog-575198298712898265.post-16233786072820336322011-11-06T17:03:00.002+02:002011-11-06T17:11:32.321+02:00Έχω κάνει επανειλημμένες προσπάθειες να μπω και να διατυπώσω πως νιώθω σε δέκα ή είκοσι γραμμές αλλά φαντάζει αδύνατον. Καμία δε καρποφόρησε.<br />Θέλω να πιστεύω πως δε θα πάει και αυτή χαμένη.<br />Το τελευταίο καιρό κάνω login, γράφω μια πρόταση, μια παράγραφο και καταλήγουν στα πρόχειρα. Δεν έχω καταφέρει να αναρτήσω τίποτα.<br />Τι έγινε? Έτσι ξαφνικά ξέχασα να γράφω? <br />Γιατί δε μπορώ να αποτυπώνω το μέσα μου όπως μόνο εγώ ξέρω? ή έστω όπως γνώριζα?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/575198298712898265-1623378607282033632?l=roseinmymind.blogspot.com' alt='' /></div>Rosehttp://www.blogger.com/profile/05719207469613955833noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-575198298712898265.post-27978042753653779282011-08-18T01:44:00.003+03:002011-08-18T01:48:13.941+03:00Άραγε είσαι εσυ αυτός που χαζεύει τη σελίδα ταυτόχρονα με μένα? <br />Μπαίνω, διαβάζω και απλά αποχωρώ χωρίς να αφήνω σχόλια γιατί μόνο θυμάμαι... <br />Δείξε μου με κάποιον τρόπο ( που μόνο εσύ ξέρεις) αν είσαι εσυ!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/575198298712898265-2797804275365377928?l=roseinmymind.blogspot.com' alt='' /></div>Rosehttp://www.blogger.com/profile/05719207469613955833noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-575198298712898265.post-26405069158491782442011-06-06T23:45:00.002+03:002011-06-07T00:41:29.871+03:00Ο εσωτερικός μου κόσμος έχει γεμίσει ξαφνικά από παράπονο και στεναχώρια.<br />Δυσκολεύομαι να καταπιώ και το στήθος μου το έχει πλακώσει ένα περίεργο βάρος.<br />Αναζητώ μια αλήθεια σε όλ αυτά τα μεγάλα λόγια που άκουσα. Άσκοπη η αναζήτηση μου όμως γιατί κανένα από αυτά δεν μπόρεσε να αποδειχτεί αληθινό... ποτέ!<br />Μια φαντασία μου ήταν μονολογώ κάποιες φορές κι άλλες ψάχνω διέξοδο για να αποφύγω κάθε σκέψη που ταξιδεύει στο μυαλό μου.<br />Με πνίγουν οι μνήμες και νοσταλγώ στιγμές μας, που μόλις συνειδητοποιήσω πόσο ψεύτικες ήταν αναρωτιέμαι αν οι γονείς μου έχουν κι άλλο τόσο έξυπνο παιδί πέρα από μένα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/575198298712898265-2640506915849178244?l=roseinmymind.blogspot.com' alt='' /></div>Rosehttp://www.blogger.com/profile/05719207469613955833noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-575198298712898265.post-7566766915670988422011-04-25T14:21:00.003+03:002011-04-25T15:03:45.879+03:00Πόση βρώμα υπάρχει τελικά στο κόσμο?<br />Εγώ δε θα βάλω ποτέ μυαλό? Μήπως πρέπει να φέρω η ίδια, την κατάλληλη ώρα που θα γράψω τους ανθρώπους που δεν αξίζουν να είναι δίπλα μου και που δεν έχουν το σθένος να επωμιστούν το μέγεθος της αγάπης ή του ενδιαφέροντος μου γι αυτούς?<br />Όσα χρόνια θυμάμαι τον εαυτό μου...έχω να κάνω με ανθρώπους που πιστεύανε τους τρίτους και παίζανε θέατρο χωρίς πραγματικά να ξέρουν και οι ίδιοι το λόγο για τον οποίο το κάνουν.<br />Έβγαινα η χαμένη και δικαιωνόμουν πάντα αργά. Όταν δε το είχα ανάγκη και είχα καταφέρει να ξεπεράσω ακόμη και τον ίδιο μου τον εαυτό!<br />Από την άλλη φυσικά χρωστάω αρκετές εμπειρίες σε όλους εσάς και δηλώνω με αυτή μου την ανάρτηση, ένα μεγάλο ευχαριστώ που με ξυπνήσατε από τον λήθαργο.<br />Από το παραμύθι στο οποίο νόμιζα ότι ζούσα.<br />Το παραμύθι που μέσα του όλα είναι τέλεια και δεν υφίστανται οι λέξεις κακία - ψευτιά - απληστία - ζήλια και διάφορες άλλες παρόμοιες λέξεις που δεν ήθελα να γνωρίζω ότι υπάρχουν πέρα από το λεξικό του Μπαμπινιώτη.<br />Είναι στιγμές που αναρωτιέμαι αν αξίζει να αγαπάς κάποιον άνθρωπο πέρα από την οικογένεια σου. Δίνω όμως άμεση απάντηση, ότι αξίζει!<br />Αξίζουν την αγάπη σου οι φίλοι που είναι δίπλα σου στις δύσκολες στιγμές σου. Αυτοί είναι ένα συ μαντικό κομμάτι στη ζωή όλων μας.<br />Αξίζουν αυτοί που σου έχουν εμπιστοσύνη. Που δε χρειάζεται να ακούσουν άλλους για να βγάλουν κάποιο πόρισμα για σένα. <br />Μέχρι εδώ λοιπόν για τους ανθρώπους που δεν φέρθηκαν σωστά στη πορεία της ζωής μου. Τα σκουπίδια από το σπίτι μας τα πετάμε για να μη μυρίζουν.<br />Δεν βρίσκω κάποιο λόγο να κρατήσω τα δικά σου/σας σκουπίδια στη καρδιά μου.<br />Δε μου δίνουν τίποτα, πέρα από βρώμα. !!!!!<br /> Καλή τύχη λοιπόν για τη συνέχεια της ζωής σας, <br />ΓΙΑΤΊ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΆ ΤΗ ΧΡΕΙΆΖΕΣΤΕ!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/575198298712898265-756676691567098842?l=roseinmymind.blogspot.com' alt='' /></div>Rosehttp://www.blogger.com/profile/05719207469613955833noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-575198298712898265.post-76285593728365565652011-04-14T23:42:00.002+03:002011-04-15T01:01:03.636+03:00Όταν η νύχτα πλησιάζει να σκεπάσει το φως της ημέρας και να πάρει τη θέση της για το επόμενο δεκάωρο, το μυαλό σταματάει να είναι απασχολημένο και παίρνει πρωτοβουλίες να κάνει σκέψεις που δεν βοηθάνε καθόλου να ξεχάσεις όλα αυτά που δε θες να θυμάσαι.<br />Το σώμα βαραίνει και δεν είσαι σίγουρος αν οφείλετε στη κούραση ή στη μοναξιά που παλεύει με κάθε ζωτικό σου όργανο από τη κακία της που δε τη θέλεις δίπλα σου...<br />Εκείνες τις ώρες κυριεύεις κάθε κύτταρο μου και προσπαθώ απεγνωσμένα να σε πετάξω από τα πιο ψηλά σύννεφα που ανεβήκαμε και κάναμε τα απαγορευμένα όνειρα. <br />Αυτά που φωνάζανε για δυο μέρες μόνο, για όνειρα που θέλανε να μπερδευτούν μέχρι και την άλλη ζωή... <br />Δεν έχει μείνει τίποτα από αυτά. Σαν να ήταν σκέψεις κρυμμένες στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Σαν να μη τα έζησα. Λες και ξύπνησα από έναν ζωντανό εφιάλτη, λουσμένη στον ιδρώτα.<br />Μα θυμάμαι.. Πως λάμπανε τα μάτια σου, μόλις αντίκριζαν τα δικά μου. Τους παλμούς της καρδιάς μου κάθε φορά που σε συναντούσα. Κάθε φορά, τόσο ίδια με τη πρώτη!<br />Όλα όμως χαθήκανε στο τηλεφώνημα σου. Οι πύργοι των ονείρων κατέρρευσαν με μια σου λέξη.<br />Ακόμη όμως δίπλα σου ήμουν κι ας μη με έβλεπες. Κι ας μην ένιωθες το άγγιγμα μου.<br />Δίπλα σου αλλά τόσο μακρυά σου... Ήταν η επιλογή σου, για το καλό σας και το δέχτηκα χωρίς καμία αντίρρηση. Απλά γιατί το ζήτησες. Χωρίς να αντιδράσω παίρνοντας μου την ανάσα.Χωρίς να σου ζητήσω μια πνοή, όσο ανάγκη κι αν την είχα!<br />Έδεσα τα χέρια στη πλάτη και κατέβασα το κεφάλι χωρίς να σκεφτώ κάτι πέρα από σένα.<br />Ήρθε και η μέρα που κατάφερες να καταστρέψεις, ότι ακόμη είχε απομείνει στο βάθος των χαλασμάτων μου.<br />Γκρέμισες τη ψυχή μου και τώρα τριγυρίζεις στο μυαλό μου και προσπαθείς να κάνεις τι???<br />Δεν έχω άλλη δύναμη να σε αφήσω να συνεχίσεις το έργο σου και πόσο μάλλον να έχεις σύμμαχο τη καρδιά μου! .-<br />Καληνύχτα, σ'αγάπησα, να προσέχεις!!!!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/575198298712898265-7628559372836556565?l=roseinmymind.blogspot.com' alt='' /></div>Rosehttp://www.blogger.com/profile/05719207469613955833noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-575198298712898265.post-27982532396812266372011-03-12T15:03:00.002+02:002011-03-12T15:39:39.548+02:00<<Θέλω πολύ καιρό να μπώ και να γράψω αυτά που σκέφτομαι. <br />Κάθε φορά όμως που είμαι σε θέση να αποτυπώσω ολόκληρες σελίδες, οι στιγμές είναι εντελώς άκυρες και δεν έχω πρόσβαση σε ηλεκτρονικό υπολογιστή. <br />Υπάρχουν βράδια συνήθως,που θέλω να σου μιλήσω μέσα από τα γραπτά μου και να σου πω πως αισθάνομαι, πως περνάω και τι με έχει πειράξει πολύ. Άλλες πάλι στιγμές δε θέλω ούτε να σε σκέφτομαι! <br />Είναι δύσκολο να μπορέσω να βάλω σε μια σειρά τα γεγονότα και να καταφέρω να βγάλω μια λογική εξήγηση. <br />Ποιος τελικά ήταν ο παρανοηκός ανάμεσα μας? Εγώ που σε πίστεψα ή εσύ που ήσουν δυο άνθρωποι σε έναν??? <br />Ποτέ δε θα το μάθω. Δε ξέρω καν αν θα έμπαινα σε αυτόν το κόπο. Το μόνο που μπορώ σήμερα να πω με σιγουρια, είναι πως φοβάσαι και τη σκιά σου. <br />Το καλό σε αυτή την φάση που βρίσκομαι είναι πως δε στεναχωριέμαι. Σκέφτομαι και δεν νιώθω πια όπως τότε... Σταμάτησα να κοιτάζω από το παράθυρο και να περιμένω να σε δω. <br />Τα μάτια μου είναι στεγνά και χαίρομαι πολύ γι'αυτό. Γελάω και μου αρέσει. <br />Ναι, λείπει ένα κομμάτι της ζωής μου! Στο πρόσφερα απλόχερα και δε το έχω μετανιώσει. Ποτέ δε θα το αναζητούσα. <br />Είναι πιο εύκολο να καταφέρω να το συμπληρώσω, παρά να ψάχνω να το βρω στο πουθενά για να το φέρω πίσω.>> <br /> <br />Πόσα χρόνια έχουν περάσει... <br />Πως βρέθηκε αυτό το γράμμα?? Ούτε θυμάμαι που το είχα καταχωνιάσει <br />Τρείς μετακομίσεις, δυο υπέροχα παιδιά και ένας καταπληκτικός σύζηγοσ - πατέρας και αυτό το κιτρινιασμένο χαρτί, δεν έτυχε ποτέ να βρεθεί στα χέρια κανενός μας. <br /> <br />...... <br />........ <br />....... <br />}<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/575198298712898265-2798253239681226637?l=roseinmymind.blogspot.com' alt='' /></div>Rosehttp://www.blogger.com/profile/05719207469613955833noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-575198298712898265.post-26071840703970836532011-01-27T16:02:00.002+02:002011-01-27T16:35:53.467+02:00Δύσκολη μέρα η σημερινή!<br /><br />------------------------------------------------------------------------------------<br />Τελικά δεν είμαστε τίποτα πάνω σε αυτή τη Γη. <br />Η ζωή από το θάνατο απέχει ένα δευτερόλεπτο Όχι ότι δε το ήξερα αλλά να! Είναι κρίμα τελικά να μη κάνεις αυτά που θέλεις γιατί στο απαγορεύει η κοινωνία ή οποιοσδήποτε άλλος πέρα του εαυτού σου.<br />Σου απαγορεύουν το κάπνισμα: Γιατί κύριοι? Ξέρω πόσα χρόνια έχω μπροστά μου ακόμη να ζήσω? Σήμερα είμαστε, αύριο όχι. <br />ΘΕΛΩ!!!!!! να καπνίζω και θα συνεχίζω μέχρι εγώ να πω μέχρι εδώ, φτάνει!<br />Όλη μέρα τρέχουμε να δουλέψουμε, να βγάλουμε χρήματα, να παρέχουμε τις ανάγκες των παιδιών μας κτλ κτλ.<br />ΚΑΙ? Για μας τι κάνουμε? Υπομονή? ΟΧΙ ΕΓΩ! Αυτή τη λέξη σας τη χαρίζω!!<br />Θέλω να γευτώ κάθε στιγμή που μου προσφέρει η ζωή. Να ρουφήξω τη κάθε της γεύση και να μη χάνω στιγμή ευτυχίας!<br />Αυτό δε σημαίνει πως θα ξεχάσω τους ανθρώπους μου αλλά όχι πως θα μου βάλουν εκείνοι τα όρια.<br />Θέλω, Θέλω, ΘΕΛΩ και όρια για μένα δε θα υπάρχουν!!<br />Μέχρι εδώ πλήρωσα για τον καθένα σας με πόνο και τα ρέστα που μου δόθηκαν ήταν μόνο απογοήτευση!!!!<br />Καιρός να ζήσω κι εγώ όπως επιθυμώ!<br />Και όταν έρθει η μέρα η δική μου, εύχομαι το/τα παιδί/διά μου, να μπορούν να διαβάσουν για μένα έναν τόσο όμορφο επικήδειο σαν αυτό που άκουσα σήμερα.<br /><br /><br />ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ''ΜΠΟΡΩ'' Η ''ΔΕ ΜΠΟΡΩ'' ΑΛΛΑ ΜΟΝΟ ''ΓΝΩΡΙΖΩ'' Η ''ΔΕ ΓΝΩΡΙΖΩ'' .<br /><br />Καλό ταξίδι!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/575198298712898265-2607184070397083653?l=roseinmymind.blogspot.com' alt='' /></div>Rosehttp://www.blogger.com/profile/05719207469613955833noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-575198298712898265.post-44877804369691866242011-01-19T00:40:00.003+02:002011-01-19T01:50:28.321+02:00Εκείνη τη νύχτα ο άνεμος έπεφτε με λύσσα πάνω στα παραθυρόφυλλα του σπιτιού σαν να ήθελε να εισχωρήσει στο κρεβάτι και να τη ξυπνήσει.<br />Ήταν ακόμη ένα βράδυ όμως, που οι σκέψεις δεν την άφηναν σε ησυχία. Είχε προλάβει να κλείσει τα μάτια της μόλις 2 ώρες και γνώριζε καλά πως θα ήταν η μοναδική της ξεκούραση!<br />Όσος φόβος κι αν τη κυρίευε ακούγοντας τον θυμωμένο αέρα, σηκώθηκε για τη καθιερωμένη επίσκεψη στο παράθυρο αγκαλιά με τα τσιγάρα που δε προλάβαινε να σβήνει το ένα, άναβε το επόμενο.<br />Κοιτούσε όπως κάθε βράδυ το απέραντο τίποτα. Περιμένοντας το τίποτα. Αλλά αυτή η μικρή σπίθα ελπίδας που της άφησε η εικόνα του και αυτά που της είπε πριν φύγει.. ηχούσαν ακόμη στα αυτιά της.<br />Μήπως τελικά είχε καταλάβει λάθος? Μήπως εκείνη είχε την ανάγκη να παρερμηνεύσει τα λόγια του?<br />Μπορεί! Όμως αυτά δε τη κάνανε να ξανά βρει τον ύπνο της. <br />Δεν κατάφεραν να την κάνουν να ξεκολλήσει από το πρεβάζι του παραθύρου της.<br />Μόνο η δική του παρουσία θα μπορούσε να την ηρεμήσει. Η παρουσία που δε θα ερχόταν ποτέ και για κανέναν λόγο.<br />Κοιτάζει το τσιγάρο που καίγεται και νιώθει το ίδιο. Αισθάνεται πως κάθε μέρα, σιγά - σιγά την τρώει ο πόνος που με δυσκολία καταφέρνει να τον σηκώσει. Νιώθει πως καταρρέει και περιμένει τη μέρα που θα σηματοδοτήσει το δικό της ΤΕΛΟΣ!<br />Την ημέρα που θα καταφέρει να μη παριστάνει το φύλακα του παραθύρου και θα μπορέσει να κλείσει τα μάτια της για ένα φυσιολογικό 8ώρο και ξεκινώντας μια φυσιολογική ζωή χωρίς να περιμένει να της χτυπήσει τη πόρτα το νεκρό εγώ της.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/575198298712898265-4487780436969186624?l=roseinmymind.blogspot.com' alt='' /></div>Rosehttp://www.blogger.com/profile/05719207469613955833noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-575198298712898265.post-90529792134362479042010-12-26T13:28:00.002+02:002010-12-26T15:38:08.464+02:00Είπα να βάλω αυτό το τίτλο γιατί έχω σκοπό να γράψω διάφορες και άσχετες μεταξύ τους σκέψεις.<br /><br />Επιτέλους πέρασαν τα Χριστούγεννα και μετράω ανάποδα να μπει ο καινούριος χρόνος. Να φύγουν οι γιορτές να νιώσω καλύτερα, απ όλες τις απόψεις!<br />Πάλι φέτος τις γιορτές ήταν όλα ίδια. Καμία ένδειξη του εορταστικού Πνεύματος.. Τυχαίο? Δε νομίζω!!<br />Δε με ενοχλεί καθόλου όμως αυτό. Έχω συμβιβαστεί με την ιδέα και με κάνει να είμαι απλά κακόκεφη, μέχρι αυτός ο μήνας να αποχωρήσει από το ημερολόγιο κάθε χρονιάς. <br />Είναι βλέπεις και η δική μου πρωτοχρονιά μέσα στο Δεκέμβριο, η μέρα που μου θυμίζει πως είμαι έναν ολόκληρο χρόνο πιο μεγάλη.<br />Φέτος είχε μια σημαντική αλλαγή... Την απώλεια σου.<br />Έκανα τα στραβά μάτια. Δεν ήθελα να θυμάμαι. Ήξερα πως αν ήσουν εδώ θα μπορούσαν όλα να είναι διαφορετικά!<br />Θέλω να κάτσω να διαβάσω λίγο μήπως και μπορέσω να ξεχαστώ. Έχει όμως σφηνώσει στο μυαλό μου το πρόσωπο σου.<br />Έχω τα τετράδια και τα βιβλία ανοικτά και με φλερτάρουν χωρίς επιτυχία. Προτιμώ να γράφω εδώ...<br />Α! Δε σου πα. Στις αρχές του μήνα προσπάθησα να γράψω ένα γράμμα στον Βασίλη9 φιλαράκι από τα παλιά) χχχαχαχαχ :-)<br />Δε τα κατάφερα όμως. Πάνω που έφτασα στο τι θέλω να του ζητήσω, το έκοψα. Λες και τελείωσε το μελάνι από το στυλό. Σαν να μου κρατούσε κάτι το χέρι και να μη μπορούσα να συνεχίσω να γράφω. <br />Ήξερα όμως τι ήθελα και αν πράγματι υπάρχει.. πιστεύω να μου το φέρει!!<br />Όχι απαραίτητα τη Πρωτοχρονιά. Ας έρθει και αργότερα, αρκεί να έρθει...<br /><br />Το κεφάλι μου είναι υπερφορτωμένο Μάλλον από το κρύωμα θα ναι ε?<br />....<br />......<br />... 1 ώρα αργότερα.....<br />...<br /><br />Τελικά διάβασα.! Τα λυπήθηκα...Με κοιτούσαν με νοσταλγία. Τους έκανα το χατήρι και βγήκα κερδισμένη. χεχεχχχεχε<br />Περισσότερος ελεύθερος χρόνος από τώρα μέχρι το επόμενο μάθημα.<br />Μήπως να πήγαινα για έναν καφέ?<br />Ω ναι! αυτό θα κάνω.<br />Μπαίνω για μπανάκι, στεγνώνω τα μαλλιά μου, γίνομαι όσο μπορώ όμορφη και την κάνω με ελαφρά......<br /><br />Καλό απόγευμα!!!!!!!!!!!!!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/575198298712898265-9052979213436247904?l=roseinmymind.blogspot.com' alt='' /></div>Rosehttp://www.blogger.com/profile/05719207469613955833noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-575198298712898265.post-23321258576460442562010-12-21T13:37:00.003+02:002010-12-21T13:55:32.370+02:00Όσο και να προσπαθείς να ξεχάσεις το παρελθόν σου, δεν είναι πολύ εύκολο.<br />Κάποια παρόμοια γεγονότα σου ξυπνούν μνήμες που ίσως είχες θάψει ή τα πρόσωπα κατάφεραν να σε κάνουν να ξεχάσεις.. για λίγο!<br /><br />........................<br />...............<br />..........<br />Σήμερα γιορτάζεις και ήθελα να σου ευχηθώ <strong>χρόνια πολλά</strong>!!!<br /><br />....................<br />..........<br />.....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/575198298712898265-2332125857646044256?l=roseinmymind.blogspot.com' alt='' /></div>Rosehttp://www.blogger.com/profile/05719207469613955833noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-575198298712898265.post-77100558369345244432010-12-20T16:23:00.003+02:002010-12-20T16:58:03.402+02:00Πέρασε καιρός και η απουσία σου έγινε παράπονο.<br />Ο χαμός σου ήταν κάτι που δε κατάλαβα... ίσως γιατί δεν ήθελα να τον δεχτώ. <br />Όχι δίκαιος, όχι θεμιτός. <br />Μα αθέμιτος!Για τους δικούς μου νόμους, για τα δικά μου θέλω & πρέπει.<br />Έφυγες και δε θα σε ξανά δω ΠΟΤΕ!!!<br />Άλλοι πήραν τη μεγάλη απόφαση να σκίσουν το είναι μου και να σε πάρουν για πάντα. <br />Το μικρό σφυρί του Μεγάλου Δικαστηρίου χτύπησε και η απόφαση βγήκε, χωρίς να προλάβω να δώσω καμία απολογία, ούτε στα μάτια δε πρόλαβα να σε κοιτάξω για να σου πω ΑΝΤΙΟ...Αντίο ...<br />Δε πρόλαβα. Πάλι άργησα! Στο χα πει πολλές φορές πως ήταν αργά και μου έδινες κουράγιο.<br />Τώρα κατάλαβα το γιατί: Ήξερες αλλά δεν ήθελες να το μάθω τόσο νωρίς για να μη με δεις να καταρρέω.<br />Φαντάστηκες πως θα ταν τόσο εύκολο για μένα???<br />ΟΧΙ λοιπόν δεν είναι! και δε το αντέχω. Δε μπορώ να το σηκώσω!<br />Μόνο να περπατάω με κατεβασμένο κεφάλι μπορώ γιατί τώρα πια είναι αργά, όπως και τότε...!!!!!!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/575198298712898265-7710055836934524443?l=roseinmymind.blogspot.com' alt='' /></div>Rosehttp://www.blogger.com/profile/05719207469613955833noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-575198298712898265.post-36960597231283613132010-10-03T21:17:00.003+03:002010-10-03T21:40:39.580+03:00Μπήκε και ο Οκτώβριος και όλα παραμένουν ίδια.<br />Δε με αφήνει αδιάφορη αυτό, όμως δε του δίνω και πολύ σημασία γιατί έτσι ίσως να είναι καλύτερα.<br />Όπως έγραψα και σε κάποιο σχόλιο μου, έχω ξεχάσει τη λέξη ΕΛΠΙΔΑ γιατί η ίδια με άφησε πριν 5 χρόνια.<br />Όχι, δε με νοιάζει. ίσως έχω συμβιβαστεί με την ιδέα και έχω μάθει να προσαρμόζομαι με τα γεγονότα και τις καταστάσεις.<br />Μπορεί και να με βολεύει αυτό......<br />Αισθάνομαι ασφάλεια και με ικανοποιεί να μη σκέφτομαι κάτι που δεν υπάρχει.<br />Βουτάς όποτε θέλεις στο ροζ σου συννεφάκι και όταν ΠΡΕΠΕΙ πέφτεις. <br />Άλλες φορές απότομα και άλλες πιο μαλακά. Η ουσία όμως είναι η ίδια και αυτό δεν αλλάζει!<br />Αναγκάζεσαι κάποιες φορές να μην είσαι ο εαυτός σου και να υποχρεώνεσαι να χρησιμοποιείς το ΠΡΕΠΕΙ κι ας μη το θέλεις.<br />Αυτά έχει όμως η ζωή. Αυτή δηλαδή έχει...εμείς δεν έχουμε!<br />Τι να κάνουμε?!<br /><br />ΟΛΑ ΚΑΛΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/575198298712898265-3696059723128361313?l=roseinmymind.blogspot.com' alt='' /></div>Rosehttp://www.blogger.com/profile/05719207469613955833noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-575198298712898265.post-55705728488489459582010-09-27T23:03:00.003+03:002010-09-29T00:00:35.254+03:00Είχα σήμερα μια επιθυμία να κάτσω και να γράψω, χωρίς να έχω θέμα. Χωρίς να έχω κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μου.<br />Έτσι λοιπόν θα κάνω μια βουτιά στις σκέψεις μου και θα βαφτίσω αληθινά όλα αυτά τα παραμύθια που ίσως μου κατέβουν προσπαθώντας να γράψω. <br />Θέλω να πάω στη θάλασσα και να παίξω με την αμμουδιά. Να σκάβω και να προσπαθώ να χτίζω παλάτια και να δοκιμάζω ξανά και ξανά ...πριν προλάβει το επόμενο κύμα να τα γκρεμίσει.<br />Τι παράξενο?! Ανέφερα τη λέξη γκρέμισμα και θυμήθηκα τη λέξη όνειρα.<br />Όσο δύσκολα και προσεχτικά τα χτίζεις φυσάει ένας αέρας από λέξεις που τα παίρνει μαζί του και τα κάνει βόλτα μέσα στα σύννεφα, περνώντας ανάμεσα από μυαλά... και ξαφνικά: ΜΠΟΥΜ!!!<br />Η όμορφη γυάλα που ήταν φυλαγμένα τα όνειρα έσπασε και βρέθηκαν εγκαταλελειμμένα και απροστάτευτα.<br />Τώρα δε ξέρουν τι να κάνουν, που να πάνε και σιγά σιγά η ελπίδα τους αρχίζει να σβήνει. Μα δεν υπάρχει κάποιος να τα βοηθήσει? Θα πάνε και αυτά χαμένα, όπως και τα προηγούμενα? Με τον ίδιο τρόπο θα χαθούν και τα επόμενα?<br />Σου είπε κανείς πως θα υπάρξουν επόμενα?<br />Δε μπορεί να μην υπάρξουν, ίσως όχι αυτά.. μα θα έρθουν κι άλλα, γι αυτό πρέπει να κάνεις κάτι γρήγορα. Οσο έιναι καιρός!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/575198298712898265-5570572848848945958?l=roseinmymind.blogspot.com' alt='' /></div>Rosehttp://www.blogger.com/profile/05719207469613955833noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-575198298712898265.post-26121986066501899752010-09-19T21:03:00.002+03:002010-09-19T22:30:50.492+03:00Κάναμε ένα μικρό ταξίδι σε μέρη που είχαμε πάει στο παρελθόν.<br />Περπατήσαμε σε δρόμους που είχαμε περάσει χιλιάδες φορές και αναζητήσαμε εικόνες του χθες, σαν να μη πέρασε μια μέρα.<br />Όλα όμως φάνηκαν καινούρια και διαφορετικά. Δεν έμοιαζαν με το τότε παρελθόν...Ακόμη κι εσύ ήσουν διαφορετικός<br />Πιο ήρεμος, πιο σίγουρος και προσγειωμένος. Είχες ένα ξεκάθαρο μυαλό το οποίο με έκανε να μπερδεύομαι περισσότερο από πρίν και αναρωτιόμουν, αν μπορεί ο άνθρωπος να αλλάξει τόσο πολύ και τι ακριβώς είναι αυτό που τον κάνει να μοιάζει διαφορετικός από αυτό που γνώριζες μέχρι σήμερα....<br /><br /><br />Περιμένω λοιπόν με μεγάλα ερωτηματικά να δω τη συνέχεια......<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/575198298712898265-2612198606650189975?l=roseinmymind.blogspot.com' alt='' /></div>Rosehttp://www.blogger.com/profile/05719207469613955833noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-575198298712898265.post-51806715507986463752010-09-07T16:34:00.003+03:002010-09-08T22:13:17.969+03:00Συζητάμε σπάνια, μα όταν συμβαίνει.. λέμε τα Πάντα. <br />Δε σε βλέπω σχεδόν ποτέ αλλά είσαι εδώ όποτε σε χρειαστώ. <br />Πως το κάνεις αυτό? <br />Έχει περάσει αρκετός καιρός από τη τελευταία φορά που μιλήσαμε και μια σου κουβέντα περνάει που και που από το μυαλό μου και σκέφτομαι...Λες να χει δίκιο?! <br />- <strong><span style="color:#ff0000;">Στο κΩλόκοσμο που ζούμε, κάπου υπάρχει και ο ιδανικότερος για σένα. Απλά δεν συναντηθήκατε ακόμη</span></strong><strong> - μου είπες... <br />Πιστεύεις ακόμη πως υπάρχει κάποιος εκεί έξω που όταν θα φτάσει η στιγμή να βρεθούμε θα μπορέσουμε να κολλήσουμε τα κομμάτια τού puzzle που μας λείπουν??? <br />Ή μήπως με αγαπάς τόσο πολύ που θέλεις να τρέφεις ακόμη Ελπίδες?.? <br />Το ενδεχόμενο να υπάρξει αυτός ο ο κύριος ΑΠΙΣΤΕΥΤΟΣ αλλά να μην μπορέσουμε να συμπληρώσουμε τα κομμάτια που μας λείπουν τόσα χρόνια γιατί μας τα έχουν πάρει <</strong><άλλοι>> υφίσταται??????????????????????? <br />Πιστεύεις πως υπάρχουν ακόμη ελπίδες ή τις πήρε μαζί του κάποιος άνεμος..? <br /> <br /> <br /> <br />η φίλη σου, <br />Rose <br /> <br /> <br /><strong></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/575198298712898265-5180671550798646375?l=roseinmymind.blogspot.com' alt='' /></div>Rosehttp://www.blogger.com/profile/05719207469613955833noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-575198298712898265.post-48078217099261327192010-08-30T21:12:00.002+03:002010-08-30T21:56:17.650+03:00Μπορεί τα συναισθήματα να είναι κακός σύμβουλος??<br />Μπορεί η καρδιά να παίξει πίσω από τη πλάτη σου ..άσχημα παιχνίδια??<br /><br />Πόσο δύσκολο μπορεί να είναι το να σε καταλάβει τελικά κάποιος άνθρωπος?<br />Θα μου πεις τώρα υπάρχουν φορές που δε καταλαβαίνεις εσύ η ίδια τον εαυτό σου, πως περιμένεις να σε καταλάβουν οι άλλοι?!<br />Κι όμως, γνωρίζω ανθρώπους που με ξέρουν τόσο καλά χωρίς να τους έχει δοθεί η ευκαιρία να με ψάξουν και άλλοι που... Γιατί?<br /><br />Όλα τελικά σε αυτή τη ζωή πρέπει να λειτουργούν με στρατηγική και με νόμους?Δεν υπάρχουν τα θέλω ή δε μπορούν να εισακουστούν?<br />Γιατί πριν πούμε ή κάνουμε κάτι πρέπει πρώτα να το επεξεργαστεί ο εγκέφαλος και να το δουλέψουμε με το <strong>ΠΩΣ</strong>, το <strong>ΑΝ</strong> και το <strong>ΓΙΑΤΙ - ΕΠΕΙΔΗ</strong>?<br /><br />Να καταλήξω στο ότι δεν έχω μυαλό?<br />Είμαι επιπόλαιη?<br />Δε νομίζω, μπορεί να μη ταιριάζω στην εποχή. :-(<br /><br />Ίσως οι αλήθειες είναι καλύτερα να σταματήσουν να λέγονται, μα θα είναι σίγουρα κάποια άλλη κι όχι εγώ, αν το κάνω αυτό.-<br /><br />Είναι φορές που νοιώθω σαν να μην ανήκω σε αυτόν τον πλανήτη κι αυτό διότι καταφέρνω να καταλάβω αλλά όχι να με καταλάβουν.<br /><br />Δε βγάζω νόημα σε όλα αυτά που σου γράφω. Έχω μπερδευτεί πολύ. ΕΣΥ?<br />- Εγώ τι? πως θα μπορούσα να καταλάβαινα αφού εγώ είμαι εσύ κι εσύ εγω???<br /><br />Λες να θέλω γιατρό?????<br />μόνο αυτό μου έλειπε τώρα...<br />Συγκεντρώσουυυυυυυυυυυυυυυ!!!!!!!!!<br /><br />Κανονικά αυτή τη δημοσίευση θα πρέπει να τη περάσω στα πρόχειρα αλλά δε θα το κάνω για να μπορώ να μπω αργότερα.... να βρω την άκρη μου και να το λύσω.<br />( <em>σιγά μη τα καταφέρω, το πολύ πολύ να το ξαναδιαβάσω κάποτε και να γελάω</em>)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/575198298712898265-4807821709926132719?l=roseinmymind.blogspot.com' alt='' /></div>Rosehttp://www.blogger.com/profile/05719207469613955833noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-575198298712898265.post-82439024468902432622010-08-30T19:58:00.000+03:002010-08-30T19:59:47.060+03:00<a href="http://www.youtube.com/watch?v=FhssPe6Z5QM&amp;feature=related">http://www.youtube.com/watch?v=FhssPe6Z5QM&amp;feature=related</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/575198298712898265-8243902446890243262?l=roseinmymind.blogspot.com' alt='' /></div>Rosehttp://www.blogger.com/profile/05719207469613955833noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-575198298712898265.post-39045369353321019452010-04-13T08:59:00.002+03:002010-04-13T09:01:59.700+03:00<strong>Θέλω να γυρίσω πίσω στο χρόνο, να δω πως θα έφτανα εδώ, εάν είχα κάνει άλλες επιλογές...</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/575198298712898265-3904536935332101945?l=roseinmymind.blogspot.com' alt='' /></div>Rosehttp://www.blogger.com/profile/05719207469613955833noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-575198298712898265.post-43722381955503421062010-03-13T10:45:00.004+02:002010-03-15T14:41:39.973+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_-qUdVPOoc0s/S54qn-C14NI/AAAAAAAAAD8/Ksfb89YU4KE/s1600-h/metro.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5448839465323061458" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 216px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_-qUdVPOoc0s/S54qn-C14NI/AAAAAAAAAD8/Ksfb89YU4KE/s320/metro.jpg" border="0" /></a><br /><div>Αν τελικά δεν έχεις δικό σου μεταφορικό μέσο, δε μπορείς να πας ούτε στη δουλειά σου.</div><br /><br /><div></div><br /><br /><div>Είναι τραγικό το πόσο ζώα έχουν γίνει οι Έλληνες!</div><br /><br /><div>Έχουν χάσει κάθε δείγμα ανθρωπιάς και τρόπου καλής συμπεριφοράς</div><br /><br /><div>Τώρα θα μου πείτε: Μα τι γράφει αυτή???</div><br /><br /><div>Έχετε κι εσείς τα δίκια σας! Μισό να βάλω τις σκέψεις και τα γεγονότα σε μια σειρά για να μπείτε κι εσείς στο νόημα....</div><br /><br /><div></div><br /><br /><div>Το λοιπόν, κάθε πρωί που ξυπνάω προσπαθώ να κρατηθώ ήρεμη για να ξεκινήσω το ταξίδι που κάνω, για να φτάσω από το σπίτι μου στη δουλειά. ( τι την ήθελε και το αφεντικό αυτή τη μετακόμιση???)</div><br /><br /><div>Ο μέσος χρόνος που διανύω για να φτάσω στο γραφείο είναι από 1 ώρα και 30 λεπτά έως και 2 ολόκληρες ώρες.</div><br /><br /><div>Παίρνω λοιπόν το τρένο ( ηλεκτρικός), από τους πρώτους κι όλα σταθμούς των Β.Π.</div><br /><br /><div>Δεν συζητάω το να βρεις να κάτσεις.... πρέπει να έχεις τρελή τύχη με το μέρος σου.</div><br /><br /><div>Μπαίνω λοιπόν μέσα και βλέπω κάτι πιτσιρίκια τα οποία έχουν κάνει κοπάνα από τα σχολεία τους ( καθημερινά! αυτά δεν μένουν από απουσίες ?) κι έχουν μια όρεξη ανεξήγητη </div><br /><br /><div>Εκεί λοιπόν θα ακούσεις από φασαρία και το μαλάκα ( σορρυ) να πηγαίνει και να έρχεται σε όλο το βαγόνι, μέχρι να βλέπεις μια έγκυο ή κάποιον παππούλη που έχουν πραγματικά ανάγκη να καθίσουν και αυτά τα γαϊδούρια να μη σκεφτούν καν, πως πρέπει να παραχωρήσουν τη θέση τους...!</div><br /><br /><div><strong><span style="color:#663366;">Κάνεις όμως υπομονή!</span></strong></div><br /><br /><div>Σε κάνα δυο σταθμούς παρακάτω το τρένο θα σταματήσει για δίλεπτο τουλάχιστον ( τα έργα βλέπεις..) , ενώ εσύ βιάζεσαι να φτάσεις στο γραφείο στην ώρα σου, για να μη σου κάνουν παρατήρηση.</div><br /><br /><div><span style="color:#663366;"><strong>Κάνεις όμως υπομονή!</strong></span></div><br /><br /><div>Είμαστε στα μισά της διαδρομής και ακούς μια φωνή :</div><br /><br /><div>- Έλεος! Ανοίξτε και κανένα παράθυρο θα πεθάνουμε εδώ μέσα! ( α! όλα κι όλα! έχει δίκιο, μυρίζει απαίσια)</div><br /><br /><div>Δεν έχει υπολογίσει όμως κάτι κυράτσες ( επί το πλείστον) που είναι έτοιμες να ξεκινήσουν καυγά με το καλημέρα σας, που φωνάζουν πιο δυνατά να κλείσουν τα παράθυρα για να μη κρυώσουν ( ψύξη - ιώσεις κτλ )</div><br /><br /><div>Περιττό νομίζω να σας δώσω τη συνέχεια του καυγά..</div><br /><br /><div>Κάπου εδώ ξανά μιλάω εγώ ( από μέσα μου φυσικά) και κάνω παράπονα στο υπερπέραν: Γιατί πάλι? Όχι πάλι! Θέλω να φτάσω!</div><br /><br /><div><strong><span style="color:#663366;">Κάνεις όμως υπομονή!</span></strong></div><br /><br /><div>Να που φτάσαμε στον Αγ.Νικόλαο και μας μένει μια στάση ακόμη.</div><br /><br /><div>Σε αυτόν τον σταθμό τις περισσότερες ημέρες τις εβδομάδας πέφτει ξύλο. Οι μέσα με τους έξω. Φαντάζεστε... ποιος θα σπρώξει για να μπει ( αφού δε χωράει ) και ποιος θα σπρώξει για να πετάξει τον άλλον έξω γιατί από τη πίεση δε μπορεί να αναπνεύσει.</div><br /><br /><div>Έλα σώπασε φτάσαμε. ΑΤΤΙΚΗ!!!!!!!!!!!!!</div><br /><br /><div>ΟΥΠΣ! Πως βγαίνουμε τώρα από εδώ μέσα?</div><br /><br /><div>Ε! με λίγα σπασμένα πλευρά και καμιά βρισιά που θα σου ρίξει το εμπόδιο μπροστά σου ( που δε λέει να κάνει στην άκρη αφού δεν έχει σκοπό να βγει. εκεί ! μπροστά στη πόρτα)</div><br /><br /><div><strong><span style="color:#993399;">Κάνεις όμως υπομονή!</span></strong> </div><br /><br /><div>Έλα Χριστέ και Παναγία!</div><br /><br /><div>Πως πάνε έτσι καλέ όλοι αυτοί? Σαν πρόβατα!</div><br /><br /><div>Τεσπα! αφού κατέβουν όλοι, παίρνω κι εγώ το κατήφορο για αν μπω στο metro. </div><br /><br /><div>Μεγάλη ανακάλυψη. Γρήγορο εργαλείο!</div><br /><br /><div>Σε 20 λεπτά είσαι στο τέρμα και σου μένει μία ακόμη συγκοινωνία μαζικής μεταφοράς για να φτάσεις στο προορισμό σου.</div><br /><br /><div>Εντάξει, λίγο σπρώξιμο παραπάνω, δε χάλασε κι ο κόσμος!</div><br /><br /><div><strong><span style="color:#993399;">Κάνεις όμως υπομονή!</span></strong></div><br /><div></div><br /><div>Oυφ! μλιαξ!</div><br /><div>τι βρωμάει?Αχ! </div><br /><div>Σε μερικούς ... δε πρέπει να έχουν μιλήσει ποτέ για το μπάνιο!</div><br /><div>Γιατί και στα λεωφορεία συμβαίνει ο ίδιος πανζουρλισμός???</div><br /><div></div><br /><div><strong><span style="color:#993399;">Κάνεις όμως υπομονή!</span></strong></div><br /><div><strong><span style="color:#993399;"></span></strong></div><br /><div><span style="color:#000000;">Αφού επιτέλους φτάσω στο γραφείο έχω ένα 8 ωρο μπροστά μου να ξεπεράσω το σοκ της διαδρομής.</span></div><br /><div>( για το τι συμβαίνει στη δουλεία λέω να ασχοληθώ άλλη στιγμή γιατί είναι μια μεγάλη ιστορία)</div><br /><div></div><br /><div>Έφτασε και η ώρα της επιστροφής!!!!!!!!!!!</div><br /><div></div><br /><div>παιδιά, βάλτε τα ίδια ακριβώς με τη πρωινή διαδρομή αλλά εις διπλούν. Μη σου πω και εις τετραπλού ν.</div><br /><div>βρώμα?! σπρώξιμο?! </div><br /><div></div><br /><div><strong><span style="color:#993399;">Κάνεις όμως υπομονή!</span></strong></div><br /><div></div><br /><div>Μπαίνοντας όμως στον ηλεκτρικό, ξεκινάει ένα παιχνιδάκι από κάποιους τρισάθλιους τύπους.... που σου πιάνουν δήθεν τυχαία τα οπίσθια σου ( και όχι μόνο..) και ζητάνε και συγγνώμη αλλά έχουμε γίνει πια, αυτοκόλλητοι όλοι εκεί μέσα .</div><br /><div>Δε μπορώ να πω! Έχω μάθει με όλα αυτά τα πήγαινε- έλα, από Αλβανικά έως Ρώσικα και από Αραβικά μέχρι Αρβανίτικα.'</div><br /><div>Τα Ελληνικά μου έχω ξεχάσει ολίγον τι, αλλά ποιος νοιάζεται???</div><br /><div>Σάμπως και να μιλήσω τη γλώσσα μου θα με καταλάβει κανείς?</div><br /><div></div><br /><div><strong><span style="color:#993399;">Κάνεις όμως υπομονή!</span></strong></div><br /><div></div><br /><div>ΟΧΙΙΙΙΙΙΙΙ!!!!</div><br /><div>Δε μπορώ άλλη υπομονή! Δεν αντέχω άλλο!΄</div><br /><div>Πόση υπομονή να έχω πια? 2 χρόνια τα ίδια και τα ίδια! φτάνει!!!!!!!</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>Ηθικό δίδαγμα: Να πάρω αμάξι?</div><br /><div></div><br /><div>Φυσικά και όχι! </div><br /><div></div><br /><div>Μήπως να γινόταν καμιά σκούπα μήπως και καθαρίζαμε λιγουλάκι??</div><br /><div></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/575198298712898265-4372238195550342106?l=roseinmymind.blogspot.com' alt='' /></div>Rosehttp://www.blogger.com/profile/05719207469613955833noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-575198298712898265.post-65363001619227265792010-02-19T10:43:00.002+02:002010-02-19T13:32:33.997+02:00<span style="font-family:Courier New;color:#3333ff;">Δεν μπορώ να καταλάβω τι στα κομμάτια κάνω. Πως θα πρέπει να συμπεριφέρομαι και γιατί.</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#3333ff;">Να είμαι εδώ για όλους και οι άλλοι χαμένοι στο δικό τους το κόσμο?</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#3333ff;">Γιατί?</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#3333ff;">Πρέπει να αλλάξω. Να βλέπω τις καταστάσεις με άλλο μάτι, να κοιτάζω μόνο τον εαυτό μου και το μικρό μου αγγελάκι.</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#3333ff;">Δε βγάζει πουθενά να φορτώνομαι τα βάρη των γύρω μου, έχω και δικά μου και τέτοιες στιγμές βλέπω πως μου φτάνουν και μου περισσεύουν!!</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#3333ff;">Πόσο μπορώ κι εγώ να αντέξω? </span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#3333ff;">Νομίζω τελικά πως ήμουν πολύ καλά όσο καιρό ζούσα στη φαντασία μου. Πονούσε αλλά ήταν δικά μου!</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#3333ff;">Μπορεί να μην υπήρχε τίποτα το πραγματικό και να ήταν βασισμένος σε ένα παρελθόν που δε μπόρεσε να έχει μέλλον, όμως ένοιωθα ασφαλής.</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#3333ff;">Δε μπορούσε κανένας να εισχωρήσει και να παρεμποδίσει τα θέλω μου κι ας μην έφτανα για να τα υλοποιήσω. Μου ήταν αρκετό, που κατάφερνα να ονειρεύομαι χωρίς να με ενοχλεί κανένας.</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#3333ff;">Τελικά καλύτερη η μπάλα με τα όμορφα τοπία που αν τη ταρακουνήσει κάποιος χιονίζει, παρά το ''χρυσό'' κλουβί που θα πρέπει να τραγουδήσω μόνο όταν παίρνω την ανάλογη εντολή.</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#3333ff;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#3333ff;">Δυσκολεύομαι να δεχτώ πως είμαι εγώ αυτή που αφήνω το κόσμο να πατάει πάνω στις δικές μου πλάτες για να είναι εκείνοι καλά.</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#3333ff;">Πόσο χαζή τελικά μπορεί να γίνω? Πότε θα χτυπήσω το πόδι μου στο έδαφος και θα πω ΦΤΑΝΕΙ?</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#3333ff;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#3333ff;">Γράφω πάλι για να νιώσω καλά. Για να φύγουν από μέσα μου για να μη με σκάσουν.</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#3333ff;">Δε περιμένω μπράβο ούτε και ανταπόδοση Όμως δεν είναι άδικο να μην έχουν απέναντι μου, τουλάχιστον μια αξιόλογη συμπεριφορά????????</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/575198298712898265-6536300161922726579?l=roseinmymind.blogspot.com' alt='' /></div>Rosehttp://www.blogger.com/profile/05719207469613955833noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-575198298712898265.post-17999395180007275242010-02-12T10:42:00.002+02:002010-02-12T10:56:06.896+02:00Χάθηκα για καιρό, όμως προσπάθησα πολλές φορές να γράψω δυο λέξεις χωρίς αποτέλεσμα.<br />Δε ξέρω τι σόι κόσμος ήταν αυτός στον οποίο ήμουν κλεισμένη. Ένας άθλιος,γεμάτος αηδία και πόνο.<br />Μαύρες μέρες αλλά και νύχτες. Όλα ήταν ίδια.. θλίψη και μόνο θλίψη.<br />Δεν είμαι βέβαιη αν τελικά κατάφερα να ξεφύγω, όμως είμαι σίγουρη πως ανέβηκα και μπόρεσα να ρουφήξω λίγο καθαρό αέρα από το γαλάζιο του ουρανού.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/575198298712898265-1799939518000727524?l=roseinmymind.blogspot.com' alt='' /></div>Rosehttp://www.blogger.com/profile/05719207469613955833noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-575198298712898265.post-75029652531821444482009-08-18T13:07:00.002+03:002009-08-18T13:39:39.899+03:00Ζητάω να μπορέσω να ξελαφρώσω από τις σκέψεις που βομβαρδίζουν το μυαλό μου και πιέζουν τον εσωτερικό μου κόσμο , την ηρεμία μου.<br />Πάνω λοιπόν που βρίσκω το τρόπο να γλιτώσω και από το χαρτομάνι... να που κόλλησα και δε μπορώ να συντάξω πρόταση.<br /><br />.......<br />Από μωρό ένιωθα πως πρέπει να γίνω ένας άνθρωπος δυνατός και χρήσιμος. Δε γνωρίζω το λόγω αλλά αυτό ένιωθα.<br />Μπορεί να μου το περάσανε και να μη το θυμάμαι ή και ακόμη να μη το κατάλαβα.<br />Σήμερα κατάφερα να ολοκληρώσω έναν χαρακτήρα δυνατό και χρήσιμο για κάποιους και για άλλους όχι.<br />Έγινα ένα άτομο που αντέχει. Που κάθε εμπόδιο πιστεύει πως είναι για καλό.<br />Ανοίγω διάπλατα τις πόρτες μου και δέχομαι τα σκουπίδια κι ας είναι ο κάδος μου γεμάτος. Δε μιλάω.<br />Απλά καταπίνω......Σκάω και πάλι από την αρχή.<br /><br />Η υπομονή έχει και τα όρια της κι εγώ τα έχω ξεπεράσει χιλιάδες φορές. <br />Με κάνανε να τα περάσω χωρίς να σκεφτούν αν μπορώ να αντέξω. Αδιαφορώντας το πως με κάνουν να νιώθω έχοντας αυτή τη πίεση που μου χαρίζουν. Γιατί τελικά κατάλαβα, πως μόνο αυτό μπορούν να μου προσφέρουν χωρίς απαραίτητα κάποια στιγμή να μου το χτυπήσουν.<br />ΠΙΕΣΗ!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/575198298712898265-7502965253182144448?l=roseinmymind.blogspot.com' alt='' /></div>Rosehttp://www.blogger.com/profile/05719207469613955833noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-575198298712898265.post-50810210279467987712009-04-11T11:19:00.002+03:002009-04-11T11:23:29.913+03:00<span style="font-family:arial;">Κάθε μέρα , ένα νέο ξεκίνημα.<br />Είναι φορές που αναρωτιέμαι αν τελικά ερχόμαστε στο κόσμο για κάτι συγκεκριμένο.<br />Αν έχει ο καθένας μας μια δική του, ειδική και επικίνδυνη αποστολή.<br /> Είμαστε όμως προετοιμασμένοι για όλα? Μπορούμε να <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_0">αντεπεξέλθουμε</span> σε όποιες δοκιμασίες?<br />Αυτή την εποχή νιώθω πως είμαι δυνατή και έτοιμη να <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1">κυριεύσω</span> τον κόσμο. Μέχρι πότε όμως?<br />Έχω μια απίστευτη ενέργεια την οποία δε ξέρω προς τα που να τη <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2">διοχετεύσω.</span><br />Θέλω να κάνω πράγματα πολλά..<br />Σήμερα ξυπνάω και θέλω να πάω στη <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_3">θάλασσα</span> για μπάνιο. Εγώ που ακόμη και τον Αύγουστο με 40 βαθμούς <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_4">Κελσίου</span>, δυσκολεύομαι να <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_5">βουτήξω.</span><br />Θέλω να Ερωτευτώ αλλά να υπάρχει ανταπόκριση.<br />Α! Όλα κι όλα. Με την ιδέα του μονόπλευρου δε μπορώ να <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_7">συμβιβαστώ</span> .<br />Δε με <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_8">νοιάζει</span> πόσο θα κρατήσει. Αδιαφορώ.<br />Σκέφτομαι τα απογεύματα να γυρίζω από τη δουλειά και να βάζω τη φόρμα μου για να πηγαίνω για περπάτημα – τρέξιμο.<br />Και δίαιτα θέλω να κάνω. Να μείνουν μόνο <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_9">κόκαλα</span> (να <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_10">χω</span> <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_11">περιθώρια</span> μετά, να κατεβάζω τον <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_12">αγλέορα</span>).<br />Να είμαι όλη τη μέρα στο δρόμο θέλω. Να κάνω βόλτες και να πίνω τον έναν καφέ μετά τον άλλο.<br />Όρεξη θέλω, να καταφέρω να φτιάξω κουλουράκια για το Πάσχα ( όποιος επιχειρήσει να τα φάει, κακό του κεφαλιού του).<br />Κι έναν μεγαλύτερο μισθό θέλω. Που θα πάει... αυτόν κάποια στιγμή θα τον <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_13">αποκτήσω</span>!<br />Να <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_14">βρω</span> <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_15">αλλά</span> 3 άτομα για να ξενυχτήσω παίζοντας <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_16">μπιρίμπα</span> , καπνίζοντας, πίνοντας και γελώντας μέχρι το πρωί θέλω.<br /> </span><br /><span style="font-family:arial;"></span><br /><span style="font-family:arial;"> Δε πιστεύω να ζητάω πολλά.................</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/575198298712898265-5081021027946798771?l=roseinmymind.blogspot.com' alt='' /></div>Rosehttp://www.blogger.com/profile/05719207469613955833noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-575198298712898265.post-62525198470966309812009-04-08T13:17:00.000+03:002009-04-08T13:21:14.439+03:00Kάποτε ο χρόνος είχε τέσσερις εποχές,<br />σήμερα έχει δύο..Κάποτε δουλεύαμε οκτώ ώρες,<br />σήμερα έχουμε χάσει το μέτρημα.<br />Κάποτε είχαμε χρόνο να πάμε για καφέ με τους φίλους μας.<br />Τώρα τα λέμε μέσω MSN και Skype.Κάποτε είχαμε χρόνο να κοιτάξουμε τον ουρανό, να δούμε το χρώμα του, να ακούσουμε το κελάϊδισμα των πουλιών, να νιώσουμε την ευωδιά του βρεγμένου χώματος. Σήμερα τα βλέπουμε στην τηλεόραση.Κάποτε παίζαμε με τους φίλους μας ποδόσφαιρο στις αλάνες.<br />Σήμερα παίζουμε ποδόσφαιρο στο Playstation.Κάποτε ζητάγαμε συγγνώμη από κοντά.<br />Σήμερα το λέμε και με SMS.Κάποτε κυκλοφορούσαμε με ταπεινά αυτοκίνητα 1000 κυβικών και ήμασταν χαρούμενοι.<br />Σήμερα κυκλοφορούμε με τζιπ 2000 κυβικών και στεναχωριόμαστε που δεν έχουμε τζιπ... 3000 κυβικών.Κάποτε αγοράζαμε ένα παντελόνι και το είχαμε για δύο χρόνια.<br />Τώρα το έχουμε δύο μήνες και μετά παίρνουμε άλλο.Κάποτε ζούσαμε σε σπίτι 65 τετραγωνικών και... ήμασταν ευτυχισμένοι.<br />Σήμερα ζούμε σε σπίτια 120 τετραγωνικών και δεν χωράμε μέσα...Κάποτε λέγαμε καλημέρα σε ένα περαστικό και τον ρωτούσαμε για την τάδε οδό.<br />Σήμερα μας το λέει ο navigator.Κάποτε πίναμε νερό της βρύσης και ήμασταν μια χαρά.<br />Σήμερα πίνουμε εμφιαλωμένο και...αρρωσταίνουμε.Κάποτε είχαμε τις πόρτες των σπιτιών ανοικτές, όπως και τις καρδιές μας.<br />Σήμερα κλειδαμπαρωνόμαστε, βάζουμε συναγερμούς και έχουμε και 5-6 λυκόσκυλα για να μην αφήσουμε κανέναν να μας πλησιάσει. Είτε είναι καλός, είτε κακός.Κάποτε ξυπνάγαμε πρωί πρωί την Κυριακή για να πάμε στην εκκλησία.<br />Σήμερα δεν πάμε γιατί είναι...μπανάλ. Και γιατί οι παπάδες γίνανε μεσίτες και επιχειρηματίες.Κάποτε είχαμε 2 τηλεοπτικά κανάλια και πάντα βρίσκαμε κάτι ενδιαφέρον να δούμε.<br />Σήμερα έχουμε 100 κανάλια και δεν μας αρέσει κανένα πρόγραμμα.Κάποτε μαζευόμασταν όλη η οικογένεια γύρω από το κυριακάτικο τραπέζι και αισθανόμασταν ενωμένοι και ευτυχισμένοι..<br />Σήμερα έχει ο καθένας το δικό του δωμάτιο και δεν βρισκόμαστε μαζί στο τραπέζι ποτέ...<br />Κάποτε η σκληρή δουλειά ήταν ιδανικό..<br />Σήμερα είναι μαλακία.Κάποτε τα περιοδικά έπαιρναν συνέντευξη από τον Σεφέρη.<br />Σήμερα παίρνουν από τον Καρβέλα.<br />Κάποτε μας μάγευε η φωνή του Στέλιου Καζαντζίδη,<br />σήμερα μας ξεκουφαίνει ο...Nίνο.<br />Κάποτε οι τραγουδίστριες τραγουδούσαν με τη φωνή.<br />Σήμερα τραγουδούν με κάτι άλλο.Κάποτε ντοκουμέντο ήταν μια επιστημονική ανακάλυψη.<br />Σήμερα ντοκουμέντο είναι ένα ερασιτεχνικό βίντεο που δείχνει δύο οπαδούς ομάδων να ανοίγουν ο ένας το κεφάλι του άλλου.Κάποτε βλέπαμε στην τηλεόραση κινούμενα σχέδια με τον Μίκυ Μάους, τον Σεραφίνο, τον Τιραμόλα. Σήμερα βλέπουμε τους Power Rangers και τους Monsters με όπλα και χειροβομβίδες να σκοτώνουν και να ξεκοιλιάζουν...τους κακούς.Κάποτε μας αρκούσε μια βόλτα με τον κοπέλα μας σε ένα ταπεινό δρομάκι της γειτονιάς. Χέρι-χέρι, να κοιτάμε τον ουρανό, να σιγοψυθιρίζουμε ένα ρομαντικό τραγουδάκι και να ταξιδεύουμε νοητά. Σήμερα πάμε διακοπές στο Ντουμπάι, στο Μαρόκο και στο Μεξικό. Και ονειρευόμαστε ταξίδια στο Θιβέτ.Κάποτε είχαμε το θάρρος και τη λεβεντιά να λέμε «Έκανα λάθος».<br />Σήμερα λέμε «Αυτός φταίει»...Κάποτε νοιαζόμασταν για το γείτονα, σήμερα τσατιζόμαστε αν αγοράσει καλύτερη τηλεόραση από εμάς.Κάποτε ζούσαμε με το μισθό μας.<br />Σήμερα ζούμε με τους μισθούς που ΘΑ πάρουμε.Κάποτε δεν είχαμε φράγκο στην τσέπη, μα ήμασταν τόσο, μα τόσο ευτυχισμένοι!Σήμερα έχουμε τα πάντα και τρωγόμαστε με τα ρούχα μας.Κάποτε περνάγαμε υπέροχα στο ταβερνάκι της γειτονιάς, με κρασάκι, τραγούδι και κουτσομπολιό.<br />Σήμερα...μιζεριάζουμε σε ακριβά εστιατόρια του Κολωνακίου.Κάποτε ιδανικό ήταν να γίνεις αναγνωρισμένος.<br />Σήμερα ιδανικό είναι να γίνεις απλά αναγνωρίσιμος.Κάποτε μας δάνειζε λεφτά ο αδελφός μας.<br />Σήμερα μας δανείζουν οι τράπεζες.Κάποτε κοιτούσαμε στα μάτια τους ανθρώπους.<br />Τώρα τους κοιτάμε στην τσέπη.Κάποτε δουλεύαμε για να ζήσουμε.<br />Σήμερα ζούμε για να δουλεύουμε.Κάποτε είχαμε χρόνο για τον εαυτό μας.<br />Σήμερα δεν έχουμε χρόνο για κανένα....<br /><br />Αυτό το «Κάποτε», το έλεγαν Ζωή....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/575198298712898265-6252519847096630981?l=roseinmymind.blogspot.com' alt='' /></div>Rosehttp://www.blogger.com/profile/05719207469613955833noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-575198298712898265.post-34222934057746027962009-03-23T21:47:00.003+02:002009-03-23T22:26:01.441+02:00<strong>Κάθεσαι και αναζητάς τι? Ούτε κι εσύ η ίδια δε γνωρίζεις.<br />Κυνηγάς το λεγόμενο όνειρο? Αλήθεια ποιους δρόμους διασχίζεις για να φτάσεις ως εκεί?<br />Ακούς που σου μιλάω?<br />Μα τι κάνεις? Έχεις έρθει μέχρι εδώ υποτίθεται για μένα ...<br />Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να με δείς!<br />Πρέπει να ψάξεις καλά μέσα σου και να τρέξεις στο καθρέφτη για να αντικρίσεις τη μορφή μου.<br />Αυτό ακριβώς που έκανες τώρα.<br />Ήρθες για μένα και οι σκέψεις σου γυρίζουν αλλού... που ταξιδεύεις καλή μου?<br />΄Δώσε μου για λίγο τη προσοχή σου.<br />Ποια σκέψη σε παρασύρει σε δικούς της κόσμους?<br />Πάλι τα ίδια? Πάλι το χαρτί και το μολύβι στα χέρια.. Μα πως μεταμορφώνεις αυτή τη λευκή κόλλα χαρτί σε ασυνάρτητα σχέδια? Ποιο το νόημα τους?<br />Με αποφεύγεις και δε καταλαβαίνω το λόγο. Μπορεί κάποιος να σε γνωρίζει καλύτερα από μένα? Μήπως θες παιχνιδάκια?Παίζεις κρυφτούλι?<br />ΟΚ! Ξεκινάω το μέτρημα.<br />5<br />10<br />15<br />...50<br />55...<br />...<br />...100<br />φτου και βγαίνω!<br /><br />Μα εσύ είσαι ακόμη εδώ. Δεν έχεις κουνηθεί ούτε εκατοστό.<br /><br />Μπα! Δε τη παλεύω με τη πάρτη σου!<br />Πέφτω για ύπνο και θέλεις δε θέλεις θα έρθεις κι εσυ.<br /><br /><span style="color:#003300;">ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ</span></strong><br /><br /><br /><span style="font-size:+0;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/575198298712898265-3422293405774602796?l=roseinmymind.blogspot.com' alt='' /></div>Rosehttp://www.blogger.com/profile/05719207469613955833noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-575198298712898265.post-61015928286626845852009-03-05T10:07:00.002+02:002009-03-05T10:21:58.541+02:00Ο καιρός είναι μουντός σήμερα.<br />Έτσι είμαι κι εγώ!<br />Λες να με παρέσυρε κι εμένα η κυρία ΕΜΥ?<br />Καμιά πληροφορία για τους ανάδρομους πλανήτες έχει κανείς?<br /><br />Κάθε πέρσι και καλύτερα τελικά...<br /><br />Σηκώθηκα από το κρεβάτι και έπιασα αμέσως το pc, είναι καλό τώρα αυτό?<br />Θέλω σήμερα να κάνω πολλά αλλά βαριέμαι να κάνω τα πάντα.<br />Μήπως θα ήταν καλή ιδέα το να ξανακοιμηθώ? Μπά! Έχει πάει 10:20π.μ<br /><br />Τι έχω πάθει? Μπορεί να μου πει κάποιος?<br /><br />Θέλω να γίνει κάτι διαφορετικό στη ζωή μου. Κάτι που να με κάνει να νιώσω ζωντανή-χαρούμενη.<br /><br />Αισθάνεται κανείς άλλος αυτή τη στιγμή έτσι όπως εγώ? Αν ναι, τι κάνετε για να αντιμετωπίσετε αυτή τη κατάσταση?????????/<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/575198298712898265-6101592828662684585?l=roseinmymind.blogspot.com' alt='' /></div>Rosehttp://www.blogger.com/profile/05719207469613955833noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-575198298712898265.post-62248830046067273022009-02-26T15:05:00.004+02:002009-02-26T15:24:27.317+02:00Ποιος δε θα ήθελε να επιστρέψει στα χρόνια που:<br /><br /><span style="color:#33ff33;"><strong>Τις συμαντικές αποφάσεις τις πέρναμε μέσω μιας πρακτικής ... </strong></span><br /><span style="color:#33ff33;"><strong><<αμπε-μπα-μλομ>></strong><br /></span><br /><br /><strong><span style="color:#ff9966;">Τα λάθη στη γραμματική διορθώνονταν απλά με το </span></strong><br /><strong><span style="color:#ff9966;"><<σκίσε το χαρτί και γράφτο από την αρχή>></span></strong><br /><br /><br /><strong><span style="color:#cc0000;">Η χειρότερη τιμωρία και αγγαρεία ήταν να γράφεις 100 φορές</span></strong><br /><strong><span style="color:#cc0000;"> << δε πρεπει να ξανά..>></span></strong><br /><strong><span style="color:#cc0000;"></span></strong><br /><br /><strong>Οι διαφωνίες τελείωναν με <<πέτρα,ψαλίδι,χαρτί>></strong><br /><br /><strong><span style="color:#00cccc;"><<Έχω λεφτά>>, σήμαινε μόνο να μπορείς να αγοράσεις τσίχλες, παίζοντας </span></strong><br /><strong><span style="color:#00cccc;"><<τον μαγαζάτορα>> ή ένα παγωτό στο διάλειμμα.</span></strong><br /><br /><br /><strong><span style="color:#ccccff;">Το να γεμίζεις μια σακούλα με βόλους ήταν αρκετό για να σε κρατήσει ευτυχισμένο όλο το απόγευμα.</span></strong><br /><br /><br /><strong><span style="color:#cc9933;">Δεν ήταν παράξενο να έχεις 2 ή 3 <<καλύτερους>> φίλους/ες.</span></strong><br /><strong><span style="color:#cc9933;"><<Είναι πολύ μεγάλος/η>> αναφερόταν μόνο για όσους ήταν πάνω από 18 ετών.</span></strong><br /><strong><span style="color:#cc9933;"></span></strong><br /><br /><span style="color:#33cc00;"><strong>Το τέλειο ήταν να παίζεις ποδόσφαιρο χωρίς τέρμα ή βόλεϊ χωρίς δίχτυ και οι κανόνες δεν είχαν και πολύ σημασία...</strong></span><br /><br /><br /><strong><span style="color:#000099;">Το χειρότερο που μπορούσε να συμβεί με το αντίθετο φύλο ήταν να σε έπιαναν παίζοντας το <<γιατρό>>.</span></strong><br /><br /><br /><strong><span style="color:#993399;"><< Ο τελευταίος που θα φτάσει είναι χαζός!!!>></span></strong><br /><strong><span style="color:#993399;">Ήταν η κραυγή που σ' έκανε να τρέχεις μέχρι που νόμιζες ότι θα σπάσει η καρδιά σου.</span></strong><br /><strong></strong><br /><br /><strong><span style="color:#660000;"><<ΠΟΛΕΜΟΣ>>, σήμαινε μόνο να πετάς κομμάτια κιμωλίας και μπαλίτσες από χαρτί κατά τις <<ελεύθερες ώρες>></span></strong><br /><strong><span style="color:#660000;"></span></strong><br /><br /><br /><br /><strong><span style="color:#666666;"><em>Αν μπορείς να θυμηθείς τα περισσότερα από όλα αυτά τότε αυτό σημαίνει ότι έχεις πραγματικά ζήσει!!!!!!!!!!!</em></span></strong><br /><br /><br /><br /><br /><br /><em>(μερικά..αποσπάσματα από κάποιο e-mail που μου έστειλαν σήμερα, με πολύ νόημα)</em><br /><br /><em></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/575198298712898265-6224883004606727302?l=roseinmymind.blogspot.com' alt='' /></div>Rosehttp://www.blogger.com/profile/05719207469613955833noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-575198298712898265.post-51934490791528579722009-02-23T14:18:00.002+02:002009-02-23T14:58:28.506+02:00Ακούγονταν από παντού φωνές.<br />Προμηνύεται φουρτούνα μεγάλη! <strong><span style="color:#ff0000;">ΣΟΣ</span></strong> - Πάρτε τα μέτρα σας, Προσέξτε.<br /><br />Τα γεγονότα κραύγαζαν..Σημασία η δικιά σου. Χαμπάρι, τίποτα.<br /><br />Να που η μια μπόρα έφερε την άλλη και ο αέρας λυσομανούσε κι έπαιρνε ό,τι έβρισκε στο διάβα του.<br />Απροετοίμαστη από καθαρή της βλακεία, κατέληξε να παλεύει με τα κύματα. Δώστου να τη βουτάει στην αγριεμένη θάλασσα και να τη βυθίζει ολοένα και πιο μέσα.<br /><br />Ζητούσε απεγνωσμένα να πάρει μια ανάσα γιατί το σώμα της κουράστηκε από τις πολλές προσπάθειες να σωθεί και άρχιζε να την εγκαταλείπει.<br />Σε λίγο το ίδιο έκαναν και όλες οι δυνάμεις της, ο εγκέφαλος σταμάτησε να λειτουργεί λίγα δευτερόλεπτα αφότου ένιωσε πόσο μόνη ήταν εκείνη τη δύσκολη ώρα.<br /><br />Μετά από μια καταιγίδα ο ουρανός γίνεται πιο καθαρός. Τα πουλιά πετάνε και ο ήλιος λάμπει τόσο έντονα, σαν να του έχουν πει πως θα βγει για τελευταία φορά και προσπαθεί να εντυπωσιάσει.<br />Η θάλασσα είναι τόσο ήρεμη που μοιάζει ψεύτικη. Κρίμα να βλέπεις αυτό το όμορφο θέαμα και να ξέρεις ότι στα άδυτα του είναι φυλακισμένο ένα κορμί που το προηγούμενο βράδυ την κατάπινε σαν πεινασμένος λύκος.<br />Πόσο κακή μα και πόσο καλή μπορείς να γίνεις θάλασσα.<br /><br />Μα για στάσου,<br />κάπου εκεί έξω,<br />εκεί που γλύφουν τα κύματα την άμμο σαν να είναι το πιο όμορφο ζευγάρι,<br />υπάρχει μια ανθρώπινη φιγούρα.<br /><em>ΝΑΙ!</em> Είναι εκείνη..<br /><br />Ανοίγει τα μάτια της δειλά, σαν να μην είναι σίγουρη γι αυτό που αντικρίζει.<br />Σηκώνετε με αδύναμες μικρές κινήσεις και αρχίζει να προχωράει στη παραλία με σκέψεις πολλές, που βασανίζουν το μυαλό της.<br /><br />Τα δάκρυα έπεφταν από τα μάτια και διέσχιζαν το πρόσωπο της, καταλήγοντας κάποιες φορές σε ένα από τα μέρη του κορμιού της και άλλες χάνονταν στο κενό.<br /><br />Που βρισκόταν και τι της συνέβαινε? Πως κατέληξαν έτσι τα πράγματα?<br /><br />Θα προτιμούσε να μην είχε σωθεί?<br /><br />Ξημέρωσε μια καινούρια μέρα για εκείνη και φοβόταν να τη δεχτεί.<br />Τη κυριαρχούσε το αν...<br />Αν συμβούν πάλι τα ίδια?<br /><br />Ακόμη κι ένα μικρό συννεφάκι να περνούσε αθώα τον καταγάλανο ουρανό και να την σκιάζε για λεπτά , έτρεμε από φόβο.<br /><br />Υπάρχει τρόπος να ξεπεράσει το σοκ ?<br />Εεε! Εσύ!... Κάποιος!<br />Δώστε της τη σιγουριά πως όλα θα πάνε καλά, πως τίποτα δε θα είναι το ίδιο με το χθες..<br />Πως ακόμη κι αν ψιχαλίσει θα έχει το χέρι που θα κρατήσει το δικό της.<br /><br />Υπάρχει? Ε? Υπάρχει?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/575198298712898265-5193449079152857972?l=roseinmymind.blogspot.com' alt='' /></div>Rosehttp://www.blogger.com/profile/05719207469613955833noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-575198298712898265.post-14090612205986365572009-02-18T10:45:00.005+02:002009-02-18T14:36:20.380+02:00Σήμερα κλείνεις τα 35 σου γενέθλια. Χαρούμενα γενέθλια λοιπόν αγάπη μου, να σαι <span style="color:#ff0000;">Π</span><span style="color:#33ccff;">Α</span><span style="color:#33cc00;">Ν</span><span style="color:#cc33cc;">Τ</span><span style="color:#339999;">Α </span>ευτυχισμένος!!!!<br /><br /><br />Ξέρω καλά πως αυτό που κάνω δεν είναι σωστό.<br />Κάποια πράγματα όμως είναι πέρα των δυνατοτήτων μου, δε μπορώ να κρατήσω τη σχετική αντίσταση που χρειάζεται και πόσο μάλλον στις σκέψεις που αφορούν το άτομο σου.<br /><br />Χρόνια τώρα παλεύω να ξεθωριάζω τη μορφή σου στο βυθό του μυαλού μου. Γιατί μέχρι εκεί κατάφερα να σε φτάσω. Ήταν αδύνατο να σε <<εξοντώσω>>.<br /><br />Έμαθα τα 3 τελευταία χρόνια ( και παραπάνω), να υπάρχεις στη ζωή μου νοητά.<br />Μονάχα στις σκέψεις μου, στα όνειρα μου, να υπάρχεις μέσα από αυτά κι εγώ να συνεχίζω να ζώ έχοντας τη φλόγα της ελπίδας μου αναμένει.<br /><br />Ο καιρός περνούσε και άλλοτε έκλαιγα κι άλλοτε γελούσα. Δεν έπρεπε να δείχνω αυτό που νοιώθω, γιατί για τους άλλους δεν ήταν σωστό.<br />Αυτοί οι άλλοι όμως δε κατάλαβαν ακόμη και μέχρι σήμερα πως εσύ είσαι αυτός για τον οποίο υπάρχω σαν γυναίκα.<br /><br />..Άλλοτε πάλι, θύμωνα μαζί σου γιατί αισθανόμουν μόνη. Τη μια στιγμή αναζητούσα το χρόνο και την αγκαλιά κάποιου και την άλλη κλεινόμουν στον εαυτό μου γιατί ο κυρίαρχος της ζωής μου είσαι εσύ.<br /><br />Δε το έβαζα όμως κάτω. Όλο και κάποιον θα γνώριζα για να σε αντικαταστήσω.<br />Ήταν άραγε τυχαίο το ότι κανείς δεν ήταν σωστός? Κάθε φορά και πιο λάθος επιλογή.<br />Ο ένας κρατούσε για λίγες μέρες της εβδομάδος, άλλος για λίγο περισσότερο, κάποιοι μαλάκες ( για μένα) και άλλοι λιγότερο...<br />Υπήρξαν και αυτοί που φαντάζονταν πως μπορούσαν να επενδύσουν σε μένα, όμως αυτά που ζητούσαν δε μπορούσα να τα δώσω, αφού τα είχα προσφέρει μόνο σε σένα.<br /><br />Μια φωνή μέσα μου φώναζε συνεχώς προσπάθησε, προσποιήσου, πολέμησε το φάντασμα που φιλοξενείς .<br />Ανεπιτυχής όλες μου οι προσπάθειες αγάπη μου.<br />Δοκίμασα μα μόλις έφτανε η στιγμή που συνειδητοποιούσα πως δεν ήταν Εσύ, έτρεχα πανικόβλητη να ξεφύγω.<br />Από το πουθενά, χωρίς απαραίτητα να είχε προηγηθεί κάτι σοβαρό που θα δικαιολογούσε τη συμπεριφορά μου.<br />Μόνο εγώ μπορούσα να δικαιολογηθώ γιατί ήμουν η μοναδική που γνώριζε την αλήθεια.<br /><br />Έψαχνα να βρω ένα πιστό σου αντίγραφο αλλά κατέληγα κάθε φορά να σε βρίσκω σε άλλο σώμα, με άλλα χαρακτηριστικά, με διαφορετικές ιδέες και ενδιαφέροντα.<br />Πως θα μπορούσα να είμαι με κάποιον αφού δεν ήσουν εσύ?!<br /><br />Είσαι αναντικατάστατος...<br /><br /><br /><em><strong><span style="font-family:courier new;color:#663366;">(Αυτές ήταν οι τελευταίες σκέψεις της, πριν αποκοιμηθεί με την αίσθηση της παρουσίας - απουσίας του.)</span></strong></em><br /><em><strong><span style="font-family:courier new;color:#663366;"></span></strong></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/575198298712898265-1409061220598636557?l=roseinmymind.blogspot.com' alt='' /></div>Rosehttp://www.blogger.com/profile/05719207469613955833noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-575198298712898265.post-43258469078858427672009-02-13T11:07:00.004+02:002009-02-13T11:25:18.807+02:00<span style="color:#999999;"><strong>Έχω τρομερό πονοκέφαλο και είναι από τις ελάχιστες φορές που θα προτιμούσα να μη σκέφτομαι γιατί επιδεινώνει το πόνο και με κάνει να πέφτω ψυχολογικά.</strong></span><br /><span style="color:#999999;"><strong> Από την άλλη θέλω να κάνω ένα τσιγάρο ή και πολλά αλλά είμαι στη δουλειά και απαγορεύεται το κάπνισμα :-( </strong></span><br /><span style="color:#999999;"><strong>Γίναμε Ευρώπη βλέπεις (όπου μας συμφέρει)</strong></span><br /><span style="color:#999999;"><strong> Εδώ που τα λέμε νυστάζω και λίγο, όμως θα περιμένω να έρθει το βράδυ και να ξεραθώ δίπλα από το ξανθό μου άγγελο. Αργεί το βράδυ?</strong></span><br /><span style="color:#999999;"><strong></strong></span><br /><span style="color:#999999;"><strong> Τελικά είμαι δυνατή αν και μέχρι πρόσφατα το άκουγα από πολλούς και δεν έβρισκα τη κρυψώνα που είχε χωθεί η δύναμη μου. </strong></span><br /><span style="color:#999999;"><strong>Τα κατάφερα όμως, μπράβο μου!</strong></span><br /><span style="color:#999999;"><strong>Λίγη εξάσκηση ακόμη και δε θα με αναγνωρίζω.</strong></span><br /><strong><span style="color:#999999;"></span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/575198298712898265-4325846907885842767?l=roseinmymind.blogspot.com' alt='' /></div>Rosehttp://www.blogger.com/profile/05719207469613955833noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-575198298712898265.post-54733180374686342322009-02-12T15:44:00.004+02:002009-02-12T15:57:43.981+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_-qUdVPOoc0s/SZQohktutzI/AAAAAAAAACo/y2wmhjBsqLg/s1600-h/fsd.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5301907218578192178" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 175px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_-qUdVPOoc0s/SZQohktutzI/AAAAAAAAACo/y2wmhjBsqLg/s200/fsd.JPG" border="0" /></a><br /><strong></strong>Οι άνθρωποι μπορούν να ξεχάσουν ό,τι τους έχεις πεί<br /><br /><br /><br />Μπορούν να ξεχάσουν ό,τι έχεις κάνει σε κείνους<br /><br /><br /><br />Αλλά δε ξεχνούν <strong><span style="font-size:130%;color:#3366ff;"><em>ποτέ</em></span></strong> το πως τους έκανες να αισθανθούν! ! !<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/575198298712898265-5473318037468634232?l=roseinmymind.blogspot.com' alt='' /></div>Rosehttp://www.blogger.com/profile/05719207469613955833noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-575198298712898265.post-31307950489622872102009-02-11T16:11:00.000+02:002009-02-11T16:39:46.401+02:00Με αυτή την ανάρτηση στο ιστολόγιο μου, θέλω να ευχαριστήσω τον εαυτό μου που μου έχει προσφέρει τις απίστευτες εμπειρίες με τη βοήθεια της ζώης και της τύχης και να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου στη δύναμη που μου επιτρέπει να ξυπνάω κάθε μέρα για να μπορώ να βλέπω τα αποτελέσματα των επιλογών μου.<br />Ευχαριστώ γιατί έμαθα πως είναι να σαι ερωτευμένος, πως νιώθεις και μέχρι που μπορείς να φτάσεις όταν αγαπάς. Με έμαθε να πονάω και να κλαίω, να διεκδικώ και να κάνω υπομονή. Να πέφτω μέχρι τον πάτο και να σηκώνομαι για να αντιμετωπίσω το κάθε τι που μου προκύπτει. <br />Είμαι ευγνώμον γιατί μπορώ να σκέφτομαι, να αισθάνομαι , να βλέπω, να αγγίζω και να ακούω. <br />Ευχαριστώ γιατί ξέρω πως κάθε μέρα είναι ξεχωριστή. Όσο ίδια κι αν σου μοιάζει με την προηγούμενη ή την κάποια επόμενη της, σου μαθαίνει κάτι νέο. Κάτι ξεχωριστό ή ακόμη και κάτι που δε κατάφερες να μάθεις στο παρελθόν και σου δίνει άλλη μια ευκαιρία! <br />Είναι σημαντικό να σου δίνονται ευκαιρίες...Έχε τα μάτια σου ανοιχτά!!!!!!!! <em></em><strong></strong><br /><br /> Φιλιά από μένα για μένα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/575198298712898265-3130795048962287210?l=roseinmymind.blogspot.com' alt='' /></div>Rosehttp://www.blogger.com/profile/05719207469613955833noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-575198298712898265.post-43400745816064558052009-02-11T13:25:00.000+02:002009-02-12T11:04:54.225+02:00Είπα πως θα ήθελα να γύριζα το χρόνο πίσω... Εκείνη τη στιγμή δεν είπα ψέμματα, ίσως όμως δεν ήμουν στη καλύτερη μου φάση.<br />Αν μου έλεγαν πως έχεις μια ευκαιρία να το κάνεις, σίγουρα θα ήθελα να επιστρέψω πίσω στο χρόνο αλλά τον Μάιο του 2005 και αυτό με τη προοπτική του ότι θα μπορούσα να άλλαζα κάποια/ες καταστάσεις.<br /><br />Από την άλλη ότι συμβαίνει έχουμε πει 1000 φορές πως έχει το λόγο του. <br />Μήπως τελικά δε χρειάζεται να σκέφτεσαι το τι θα μπορούσες ν' άλλαζες αλλά το τι μπορείς να φτιάξεις τώρα;;;;;<br /><br />Καλό θα ήταν να μη σκεφτόμαστε υποθετικά και να παλεύουμε κάθε στιγμή να γινόμαστε εμείς οι ίδιοι καλύτεροι.<br /><br />Να μη συμβιβαζόμαστε με τις καταστάσεις που δε μας αρέσουν αλλά να τις διορθώνουμε με οποιονδήποτε τρόπο και με ό,τι τυχόν απώλειες μπορεί να έχει. <br /><br />Γιατί; Γιατί ο συμβιβασμός σημαίνει υπομονή. Έχει ας πούμε ημερομηνία λήξης.<br />Τώρα το κάνεις για να μη χάσεις κάτι αλλά αφού το έκανες μια φορά πρέπει να το ΕΠΑΝΑΛΆΒΕΙΣ. Ως πότε λοιπόν θα κάνεις υπομονή;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/575198298712898265-4340074581606455805?l=roseinmymind.blogspot.com' alt='' /></div>Rosehttp://www.blogger.com/profile/05719207469613955833noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-575198298712898265.post-89630606196682655342009-02-11T12:48:00.000+02:002009-02-11T13:14:41.422+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_-qUdVPOoc0s/SZKzFPoWdbI/AAAAAAAAACA/3DdRjaOhy9k/s1600-h/SkitsaLouloudia.jpeg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 124px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_-qUdVPOoc0s/SZKzFPoWdbI/AAAAAAAAACA/3DdRjaOhy9k/s200/SkitsaLouloudia.jpeg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5301496614044988850" /></a><br />Μια στιγμή φτάνει για να αλλάξει η ζωή σου. Λίγες σκέψεις σε συνδυασμό με το ένστικτο είναι ικανά να σε γυρίσουν στο μηδέν και να κάνεις μια νέα αρχή.<br />Στο χέρι σου είναι να φτιάξεις τα πράγματα καλύτερα από πριν ή ακόμη και να τα κάνεις χειρότερα. <br />Ποια επιλογή θα επιλέξεις? <br />Μόνο εσύ μπορείς να παλέψεις και να καταφέρεις τα ΠΑΝΤΑ!!!<br /><br />=====================================================================================<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/575198298712898265-8963060619668265534?l=roseinmymind.blogspot.com' alt='' /></div>Rosehttp://www.blogger.com/profile/05719207469613955833noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-575198298712898265.post-5132292079496631662007-11-14T12:11:00.000+02:002007-11-14T12:34:09.261+02:00<a href="http://bp2.blogger.com/_-qUdVPOoc0s/RzrO5skUVMI/AAAAAAAAAAM/xqbNxw2FcKs/s1600-h/Sunset+at+the+North+Pole+with+the+moon+at+its+closest+point%5B1%5D..jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp2.blogger.com/_-qUdVPOoc0s/RzrO5skUVMI/AAAAAAAAAAM/xqbNxw2FcKs/s320/Sunset+at+the+North+Pole+with+the+moon+at+its+closest+point%5B1%5D..jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5132642215953454274" /></a><br />Πέρασα πολλά άσχημα στάδια στη ζωή μου, ξεκινώντας σε μικρή ηλικία.<br />Δε θα ξεχάσω τα λόγια κάποιου ανθρώπου τον οποίο σεβόμουν, αγαπούσα και συνεχίζω να τα κάνω κι ας μη βρίσκετε ανάμεσα μας. Κι ας μην είναι πια στο δικό μας βρώμικο κόσμο!<br />''Ξεκινάς ανάποδα τη ζωή σου '' έλεγε....<br /> Μου παρομοίαζε τη ζωή σαν ένα ποτήρι όπου το περιεχόμενο του αποτελούνταν από μέλι και κόπρανα.<br />Υποστήριζε πως το μέλι πιάνει τον πάτο του ποτηριού και το πολύ να φτάνει λίγο πιο κάτω από τη μέση, ενώ τα κόπρανα κάλυπταν το υπόλοιπο μέρος του.<br />Εσύ μου είχε πει ξεκινάς να ρουφάς το περιεχόμενο ανάποδα και αυτό δεν είναι καλό.<br />Δε μπορούσα τότε να αντιληφθώ τι σήμαινε όλο αυτό και η αντίδραση μου ήταν να γελάσω κάθε φορά που θα μου το επαναλάμβανε.<br />Ο καιρός περνούσε και άρχισα να πιάνω το νόημα. Όχι όμως το 100% .<br /> Τώρα ξέρω, έζησα, έφαγα μπόλικη ποσότητα από αυτά και κατάλαβα τη φράση που με έκανε να σκάω στα γέλια 9 χρόνια πριν..<br />Το γεγονός πως ήμουν μόλις 17 χρονών , ίσως να δικαιολογεί και την τότε αντίδραση μου.<br /><br />Σήμερα, θα θελα αυτός ο άνθρωπος να ζούσε, όχι για να του πω πως κατάλαβα αυτά που μου έλεγε ( είμαι σίγουρη ότι από κει ψηλά τα βλέπει όλα), αλλά για να τον ρωτήσω αν γνωρίζει να μου απαντήσει γιατί το περιεχόμενο του δικού μου ποτηριού αποτελείται μόνο από ΣΚΑΤΑ ( με το συμπάθιο).<br /> Ποιος πείραξε το δικό μου μέλι?????<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/575198298712898265-513229207949663166?l=roseinmymind.blogspot.com' alt='' /></div>Rosehttp://www.blogger.com/profile/05719207469613955833noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-575198298712898265.post-83930732485717795212007-11-07T12:15:00.000+02:002007-11-14T12:47:09.402+02:00<a href="http://bp3.blogger.com/_-qUdVPOoc0s/RzrRk8kUVNI/AAAAAAAAAAU/kvd0n3JPm8A/s1600-h/dusk.gif"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp3.blogger.com/_-qUdVPOoc0s/RzrRk8kUVNI/AAAAAAAAAAU/kvd0n3JPm8A/s320/dusk.gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5132645158006052050" /></a><br />Πολλά χρόνια παλεύεις κλείνοντας τα συναισθήματα σου για κάποιον άνθρωπο που άλλες φορές παραγκωνίζονται και κάποιες άλλες ξεπηδούν σαν να μην είχαν απουσιάσει στιγμή.<br />Μια πόρτα χωρίζει το υποσυνείδητο από το συνειδητό για να προστατευτούμε από τα δυσάρεστα γεγονότα όπως υποστηρίζει η ψυχολογία.<br /> Κάτι παρόμοιο συμβαίνει μαζί σου!<br />Πρέπει άραγε να κρύψω πάλι τα συναισθήματα μου για σένα και να προχωρήσω ή όχι??<br />Αυτή η πόρτα θα πρέπει να κλείσει ή να μείνει ανοιχτή!<br />Είναι δύσκολη αυτή η επιλογή.<br />Σκέφτομαι τις συναντήσεις του <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_0">παρελθόντος</span> και την τροπή που πήραν τα πράγματα με τη νέα σου <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_1">εμφάνιση</span> και με κάνει να <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_2">παίρνω</span> τα γνωστά <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_3">φτερά</span> και να πετάω σε μαγικές διαδρομές έχοντας για παρέα μου την εικόνα σου και τη γεύση των <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_4">φιλιών</span> σου.<br />Δεν κρατάει πολύ όμως. Οι σκέψεις συνεχίζουν και προχωράνε μπροστά και μου επιβεβαιώνουν την <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_5">αλλόκοτη</span> συμπεριφορά σου.<br />Όσο ξαφνικά <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_6">εμφανίστηκες</span> και έδωσες σε μένα.. με την ίδια ευκολία τα πήρες πίσω και <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_7">απομακρύνθηκες.</span><br />Δε μπορώ να πω πως έχεις άδικο. Δε περνάς και τη <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_8">καλύτερη</span> φάση της ζωής σου... μα θέλω σε αυτή και σε οποιαδήποτε δυσκολία σου να είμαι δίπλα σου.<br />Με στεναχωρεί να σε νοιώθω έτσι.<br /> Τι <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_9">ειρωνεία</span>!!!!!!!!!! <br />Να σου λένε πως στον μόνο που μπορείς να δώσεις και να προσφέρεις είναι ο ίδιος σου ο εαυτός και να φτάνει η στιγμή που είσαι έτοιμος να ανοίξεις τα χαρτιά σου και να προσφέρεις απλόχερα τη παρτίδα του Είναι σου σε κάποιον και να σου δείχνει πως δε το <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_10">δέχεται</span><br /><br /> Είμαι εδώ. Μπροστά σου και έτοιμη να παλέψω και να <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_11">αντιμετωπίσω</span> τα δύσκολα! Γιατί κρύβεσαι τώρα?<br />Δε μου δίνεις το <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_12">ΟΚ</span> και με κλείνεις πίσω από μια πόρτα που δε ξέρω αν πρέπει να την περάσω και να κλειδώσω καλά φεύγοντας ή να περιμένω <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_13">σιωπηλά</span> πίσω της χωρίς να γνωρίζω τη περίοδο αναμονής και το αποτέλεσμα του αν κάποια στιγμή ανοίξει και είσαι εσύ απ την άλλη πλευρά της?!<br />Είμαι εδώ! Δείξε μου τη μάχη και πέφτω μέσα της με κλειστά μάτια.<br />Μη με αφήνεις να μάχομαι με άοπλους. Μη με στέλνεις στο <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_14">εκτελεστικό</span> απόσπασμα χωρίς καν να γνωρίζω το <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_15">γιατί</span><br /><br /> <strong><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_16">ΕΙΜΑΙ</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_17">ΕΔΩ</span></strong><br /><strong><span class="blsp-spelling-error"></span></strong><br /><strong><span class="blsp-spelling-error"></span></strong><br /><strong><span class="blsp-spelling-error"></span></strong><br /><strong><span class="blsp-spelling-error"></span></strong><br /><strong><span class="blsp-spelling-error"></span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/575198298712898265-8393073248571779521?l=roseinmymind.blogspot.com' alt='' /></div>Rosehttp://www.blogger.com/profile/05719207469613955833noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-575198298712898265.post-46489478591476744552007-11-06T12:55:00.000+02:002007-11-14T12:40:35.644+02:00Σε γενικές γραμμές η ζωή επιφυλάσσει πολλές εκπλήξεις.<br />Πόσο έτοιμοι είμαστε όμως να τις δεχτούμε?<br />Στη περίπτωση που κάνουν την εμφάνιση τους σε λάθος , ποιος είναι ο σωστός τρόπος να τις καλοδεχτούμε, είναι δεν είναι θετικές???<br />Ας υποθέσουμε λοιπόν πως είναι θετική η έκπληξη κι έρθει όταν εμείς έχουμε στο ιστορικό του παρελθόντος μας άσχημες εμπειρίες και φοβόμαστε να τις καλωσορίσουμε ? τότε?<br />Κατά πόσο άραγε μπορούμε να γνωρίζουμε αν οι εκπλήξεις ( θετικές) είναι αληθινές?<br /><br /> Φαντάσου να πετάς πάνω στο ροζ συννεφάκι σου και ξαφνικά να σου έρθει ένας τσιμεντόλιθος στο κεφάλι. Τι κάνεις? Χάνεις τις αισθήσεις σου και πέφτεις στο έδαφος. Αν σε δει κανένας περαστικός, τότε προσεύχεται γα σένα να μην είχες ανεβάσει το σύννεφο της χαράς σου πολύ ψηλά για να χτυπήσεις όσο το δυνατόν λιγότερο.<br /><br />Ακόμη και να θέλεις να κλείσεις τα μάτια στην έκπληξη, ο ενθουσιασμός δε σε αφήνει.<br />Τι θα λεγες να κράταγες τις ισορροπίες?<br /><br />Δε νομίζω πως μπορεί να γίνει αυτό... κι αν ναι, εγώ σίγουρα δεν είμαι από τους ανθρώπους που μπορούν να το καταφέρουν.<br /><br />Για άλλη μια φορά , όλα είναι άνω - κάτω στο μυαλό ...<br />Το κυριότερο είναι πως δε μπορεί να σε βοηθήσει κανείς παρα μόνο ......εσύ!!<br />Άντε τώρα να βγάλεις το φίδι από την τρύπα!!!<br /><br /><br /><br /> Καμιά καλύτερη ιδέα κανείς?!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/575198298712898265-4648947859147674455?l=roseinmymind.blogspot.com' alt='' /></div>Rosehttp://www.blogger.com/profile/05719207469613955833noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-575198298712898265.post-85091594654189709442007-11-02T14:39:00.000+02:002007-11-14T12:38:16.226+02:00Για να μπορέσεις να ζωντανέψεις τα θέλω σου, τις σκέψεις που δε μπορούν να γίνουν πραγματικότητα, δε σου μένει παρά να πάρεις μια κόλλα χαρτί και να ξεκινήσεις να γράφεις ό,τι σου κατεβαίνει στο μυαλό.<br />Δε παίζει ρόλο η σειρά με την οποία θα τα αποτυπώσεις...<br />Ίσως χρειαστεί να σβήσεις και να ξαναγράψεις τις 2 πρώτες σειρές , αλλά όλα τα άλλα έρχονται μόνα τους.<br />Σαν να έβαλες τον αυτόματο πιλότο και το χέρι σου τρέχει πάνω στο λευκό χαρτί που παίρνει φωτιά από αυτά που αποτυπώνει ο καθένας, λες και προσπαθεί να καταλάβει με τη πρώτη παράγραφο το τέλος και ιδιαίτερα το νόημα. <br />Είναι δοκιμασμένο το <<κόλπο>> χιλιάδες φορές. Μπορώ να εγγυηθώ πως πιάνει!<br /> Μέχρι σήμερα το χέρι μου πέρασε αμέτρητες κόλλες χαρτί. Σε διάφορα χρώματα και μεγέθη. Με γραμμές ή χωρίς, το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο.<br />Απελευθέρωνα τις σκέψεις μου και βοηθούσε κι εμένα να φύγω από τη δύσκολη φάση που βρισκόμουν ανα πάσα ώρα και στιγμή.<br />Λέω μέχρι σήμερα γιατί με τη παρότρυνση κάποιου φίλου, ξεκινάω να γράφω κι εδώ.<br />Είναι ένας άγνωστος χώρος για μένα αλλά όταν θέλουμε κάτι το πετυχαίνουμε!<br />Εγώ λοιπόν θέλω και θα μάθω να χειρίζομαι αυτό το συστηματάκι έτσι ώστε να βγάζω το είναι μου και να ζαλίζω τους όσους αναγνώστες τύχει να περάσουν από τη δική μου διεύθυνση.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/575198298712898265-8509159465418970944?l=roseinmymind.blogspot.com' alt='' /></div>Rosehttp://www.blogger.com/profile/05719207469613955833noreply@blogger.com2