Αντίο..

Πέρασε καιρός και η απουσία σου έγινε παράπονο.
Ο χαμός σου ήταν κάτι που δε κατάλαβα... ίσως γιατί δεν ήθελα να τον δεχτώ.
Όχι δίκαιος, όχι θεμιτός.
Μα αθέμιτος!Για τους δικούς μου νόμους, για τα δικά μου θέλω & πρέπει.
Έφυγες και δε θα σε ξανά δω ΠΟΤΕ!!!
Άλλοι πήραν τη μεγάλη απόφαση να σκίσουν το είναι μου και να σε πάρουν για πάντα.
Το μικρό σφυρί του Μεγάλου Δικαστηρίου χτύπησε και η απόφαση βγήκε, χωρίς να προλάβω να δώσω καμία απολογία, ούτε στα μάτια δε πρόλαβα να σε κοιτάξω για να σου πω ΑΝΤΙΟ...Αντίο ...
Δε πρόλαβα. Πάλι άργησα! Στο χα πει πολλές φορές πως ήταν αργά και μου έδινες κουράγιο.
Τώρα κατάλαβα το γιατί: Ήξερες αλλά δεν ήθελες να το μάθω τόσο νωρίς για να μη με δεις να καταρρέω.
Φαντάστηκες πως θα ταν τόσο εύκολο για μένα???
ΟΧΙ λοιπόν δεν είναι! και δε το αντέχω. Δε μπορώ να το σηκώσω!
Μόνο να περπατάω με κατεβασμένο κεφάλι μπορώ γιατί τώρα πια είναι αργά, όπως και τότε...!!!!!!!!!

Τίποτα Συγκεκριμένο..

Μπήκε και ο Οκτώβριος και όλα παραμένουν ίδια.
Δε με αφήνει αδιάφορη αυτό, όμως δε του δίνω και πολύ σημασία γιατί έτσι ίσως να είναι καλύτερα.
Όπως έγραψα και σε κάποιο σχόλιο μου, έχω ξεχάσει τη λέξη ΕΛΠΙΔΑ γιατί η ίδια με άφησε πριν 5 χρόνια.
Όχι, δε με νοιάζει. ίσως έχω συμβιβαστεί με την ιδέα και έχω μάθει να προσαρμόζομαι με τα γεγονότα και τις καταστάσεις.
Μπορεί και να με βολεύει αυτό......
Αισθάνομαι ασφάλεια και με ικανοποιεί να μη σκέφτομαι κάτι που δεν υπάρχει.
Βουτάς όποτε θέλεις στο ροζ σου συννεφάκι και όταν ΠΡΕΠΕΙ πέφτεις.
Άλλες φορές απότομα και άλλες πιο μαλακά. Η ουσία όμως είναι η ίδια και αυτό δεν αλλάζει!
Αναγκάζεσαι κάποιες φορές να μην είσαι ο εαυτός σου και να υποχρεώνεσαι να χρησιμοποιείς το ΠΡΕΠΕΙ κι ας μη το θέλεις.
Αυτά έχει όμως η ζωή. Αυτή δηλαδή έχει...εμείς δεν έχουμε!
Τι να κάνουμε?!

ΟΛΑ ΚΑΛΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!