ΘΑ ΓΥΡΙΣΕΙ .. ΠΟΤΕ !?

Εκείνη τη νύχτα ο άνεμος έπεφτε με λύσσα πάνω στα παραθυρόφυλλα του σπιτιού σαν να ήθελε να εισχωρήσει στο κρεβάτι και να τη ξυπνήσει.
Ήταν ακόμη ένα βράδυ όμως, που οι σκέψεις δεν την άφηναν σε ησυχία. Είχε προλάβει να κλείσει τα μάτια της μόλις 2 ώρες και γνώριζε καλά πως θα ήταν η μοναδική της ξεκούραση!
Όσος φόβος κι αν τη κυρίευε ακούγοντας τον θυμωμένο αέρα, σηκώθηκε για τη καθιερωμένη επίσκεψη στο παράθυρο αγκαλιά με τα τσιγάρα που δε προλάβαινε να σβήνει το ένα, άναβε το επόμενο.
Κοιτούσε όπως κάθε βράδυ το απέραντο τίποτα. Περιμένοντας το τίποτα. Αλλά αυτή η μικρή σπίθα ελπίδας που της άφησε η εικόνα του και αυτά που της είπε πριν φύγει.. ηχούσαν ακόμη στα αυτιά της.
Μήπως τελικά είχε καταλάβει λάθος? Μήπως εκείνη είχε την ανάγκη να παρερμηνεύσει τα λόγια του?
Μπορεί! Όμως αυτά δε τη κάνανε να ξανά βρει τον ύπνο της.
Δεν κατάφεραν να την κάνουν να ξεκολλήσει από το πρεβάζι του παραθύρου της.
Μόνο η δική του παρουσία θα μπορούσε να την ηρεμήσει. Η παρουσία που δε θα ερχόταν ποτέ και για κανέναν λόγο.
Κοιτάζει το τσιγάρο που καίγεται και νιώθει το ίδιο. Αισθάνεται πως κάθε μέρα, σιγά - σιγά την τρώει ο πόνος που με δυσκολία καταφέρνει να τον σηκώσει. Νιώθει πως καταρρέει και περιμένει τη μέρα που θα σηματοδοτήσει το δικό της ΤΕΛΟΣ!
Την ημέρα που θα καταφέρει να μη παριστάνει το φύλακα του παραθύρου και θα μπορέσει να κλείσει τα μάτια της για ένα φυσιολογικό 8ώρο και ξεκινώντας μια φυσιολογική ζωή χωρίς να περιμένει να της χτυπήσει τη πόρτα το νεκρό εγώ της.

Μπερδέματα???

Είπα να βάλω αυτό το τίτλο γιατί έχω σκοπό να γράψω διάφορες και άσχετες μεταξύ τους σκέψεις.

Επιτέλους πέρασαν τα Χριστούγεννα και μετράω ανάποδα να μπει ο καινούριος χρόνος. Να φύγουν οι γιορτές να νιώσω καλύτερα, απ όλες τις απόψεις!
Πάλι φέτος τις γιορτές ήταν όλα ίδια. Καμία ένδειξη του εορταστικού Πνεύματος.. Τυχαίο? Δε νομίζω!!
Δε με ενοχλεί καθόλου όμως αυτό. Έχω συμβιβαστεί με την ιδέα και με κάνει να είμαι απλά κακόκεφη, μέχρι αυτός ο μήνας να αποχωρήσει από το ημερολόγιο κάθε χρονιάς.
Είναι βλέπεις και η δική μου πρωτοχρονιά μέσα στο Δεκέμβριο, η μέρα που μου θυμίζει πως είμαι έναν ολόκληρο χρόνο πιο μεγάλη.
Φέτος είχε μια σημαντική αλλαγή... Την απώλεια σου.
Έκανα τα στραβά μάτια. Δεν ήθελα να θυμάμαι. Ήξερα πως αν ήσουν εδώ θα μπορούσαν όλα να είναι διαφορετικά!
Θέλω να κάτσω να διαβάσω λίγο μήπως και μπορέσω να ξεχαστώ. Έχει όμως σφηνώσει στο μυαλό μου το πρόσωπο σου.
Έχω τα τετράδια και τα βιβλία ανοικτά και με φλερτάρουν χωρίς επιτυχία. Προτιμώ να γράφω εδώ...
Α! Δε σου πα. Στις αρχές του μήνα προσπάθησα να γράψω ένα γράμμα στον Βασίλη9 φιλαράκι από τα παλιά) χχχαχαχαχ :-)
Δε τα κατάφερα όμως. Πάνω που έφτασα στο τι θέλω να του ζητήσω, το έκοψα. Λες και τελείωσε το μελάνι από το στυλό. Σαν να μου κρατούσε κάτι το χέρι και να μη μπορούσα να συνεχίσω να γράφω.
Ήξερα όμως τι ήθελα και αν πράγματι υπάρχει.. πιστεύω να μου το φέρει!!
Όχι απαραίτητα τη Πρωτοχρονιά. Ας έρθει και αργότερα, αρκεί να έρθει...

Το κεφάλι μου είναι υπερφορτωμένο Μάλλον από το κρύωμα θα ναι ε?
....
......
... 1 ώρα αργότερα.....
...

Τελικά διάβασα.! Τα λυπήθηκα...Με κοιτούσαν με νοσταλγία. Τους έκανα το χατήρι και βγήκα κερδισμένη. χεχεχχχεχε
Περισσότερος ελεύθερος χρόνος από τώρα μέχρι το επόμενο μάθημα.
Μήπως να πήγαινα για έναν καφέ?
Ω ναι! αυτό θα κάνω.
Μπαίνω για μπανάκι, στεγνώνω τα μαλλιά μου, γίνομαι όσο μπορώ όμορφη και την κάνω με ελαφρά......

Καλό απόγευμα!!!!!!!!!!!!!!!!