ΑΞΕΧΑΣΤΑ . . .

Ποιος δε θα ήθελε να επιστρέψει στα χρόνια που:

Τις συμαντικές αποφάσεις τις πέρναμε μέσω μιας πρακτικής ...
<<αμπε-μπα-μλομ>>


Τα λάθη στη γραμματική διορθώνονταν απλά με το
<<σκίσε το χαρτί και γράφτο από την αρχή>>


Η χειρότερη τιμωρία και αγγαρεία ήταν να γράφεις 100 φορές
<< δε πρεπει να ξανά..>>


Οι διαφωνίες τελείωναν με <<πέτρα,ψαλίδι,χαρτί>>

<<Έχω λεφτά>>, σήμαινε μόνο να μπορείς να αγοράσεις τσίχλες, παίζοντας
<<τον μαγαζάτορα>> ή ένα παγωτό στο διάλειμμα.


Το να γεμίζεις μια σακούλα με βόλους ήταν αρκετό για να σε κρατήσει ευτυχισμένο όλο το απόγευμα.


Δεν ήταν παράξενο να έχεις 2 ή 3 <<καλύτερους>> φίλους/ες.
<<Είναι πολύ μεγάλος/η>> αναφερόταν μόνο για όσους ήταν πάνω από 18 ετών.


Το τέλειο ήταν να παίζεις ποδόσφαιρο χωρίς τέρμα ή βόλεϊ χωρίς δίχτυ και οι κανόνες δεν είχαν και πολύ σημασία...


Το χειρότερο που μπορούσε να συμβεί με το αντίθετο φύλο ήταν να σε έπιαναν παίζοντας το <<γιατρό>>.


<< Ο τελευταίος που θα φτάσει είναι χαζός!!!>>
Ήταν η κραυγή που σ' έκανε να τρέχεις μέχρι που νόμιζες ότι θα σπάσει η καρδιά σου.


<<ΠΟΛΕΜΟΣ>>, σήμαινε μόνο να πετάς κομμάτια κιμωλίας και μπαλίτσες από χαρτί κατά τις <<ελεύθερες ώρες>>




Αν μπορείς να θυμηθείς τα περισσότερα από όλα αυτά τότε αυτό σημαίνει ότι έχεις πραγματικά ζήσει!!!!!!!!!!!





(μερικά..αποσπάσματα από κάποιο e-mail που μου έστειλαν σήμερα, με πολύ νόημα)

Χθες - Σήμερα - Αύριο

Ακούγονταν από παντού φωνές.
Προμηνύεται φουρτούνα μεγάλη! ΣΟΣ - Πάρτε τα μέτρα σας, Προσέξτε.

Τα γεγονότα κραύγαζαν..Σημασία η δικιά σου. Χαμπάρι, τίποτα.

Να που η μια μπόρα έφερε την άλλη και ο αέρας λυσομανούσε κι έπαιρνε ό,τι έβρισκε στο διάβα του.
Απροετοίμαστη από καθαρή της βλακεία, κατέληξε να παλεύει με τα κύματα. Δώστου να τη βουτάει στην αγριεμένη θάλασσα και να τη βυθίζει ολοένα και πιο μέσα.

Ζητούσε απεγνωσμένα να πάρει μια ανάσα γιατί το σώμα της κουράστηκε από τις πολλές προσπάθειες να σωθεί και άρχιζε να την εγκαταλείπει.
Σε λίγο το ίδιο έκαναν και όλες οι δυνάμεις της, ο εγκέφαλος σταμάτησε να λειτουργεί λίγα δευτερόλεπτα αφότου ένιωσε πόσο μόνη ήταν εκείνη τη δύσκολη ώρα.

Μετά από μια καταιγίδα ο ουρανός γίνεται πιο καθαρός. Τα πουλιά πετάνε και ο ήλιος λάμπει τόσο έντονα, σαν να του έχουν πει πως θα βγει για τελευταία φορά και προσπαθεί να εντυπωσιάσει.
Η θάλασσα είναι τόσο ήρεμη που μοιάζει ψεύτικη. Κρίμα να βλέπεις αυτό το όμορφο θέαμα και να ξέρεις ότι στα άδυτα του είναι φυλακισμένο ένα κορμί που το προηγούμενο βράδυ την κατάπινε σαν πεινασμένος λύκος.
Πόσο κακή μα και πόσο καλή μπορείς να γίνεις θάλασσα.

Μα για στάσου,
κάπου εκεί έξω,
εκεί που γλύφουν τα κύματα την άμμο σαν να είναι το πιο όμορφο ζευγάρι,
υπάρχει μια ανθρώπινη φιγούρα.
ΝΑΙ! Είναι εκείνη..

Ανοίγει τα μάτια της δειλά, σαν να μην είναι σίγουρη γι αυτό που αντικρίζει.
Σηκώνετε με αδύναμες μικρές κινήσεις και αρχίζει να προχωράει στη παραλία με σκέψεις πολλές, που βασανίζουν το μυαλό της.

Τα δάκρυα έπεφταν από τα μάτια και διέσχιζαν το πρόσωπο της, καταλήγοντας κάποιες φορές σε ένα από τα μέρη του κορμιού της και άλλες χάνονταν στο κενό.

Που βρισκόταν και τι της συνέβαινε? Πως κατέληξαν έτσι τα πράγματα?

Θα προτιμούσε να μην είχε σωθεί?

Ξημέρωσε μια καινούρια μέρα για εκείνη και φοβόταν να τη δεχτεί.
Τη κυριαρχούσε το αν...
Αν συμβούν πάλι τα ίδια?

Ακόμη κι ένα μικρό συννεφάκι να περνούσε αθώα τον καταγάλανο ουρανό και να την σκιάζε για λεπτά , έτρεμε από φόβο.

Υπάρχει τρόπος να ξεπεράσει το σοκ ?
Εεε! Εσύ!... Κάποιος!
Δώστε της τη σιγουριά πως όλα θα πάνε καλά, πως τίποτα δε θα είναι το ίδιο με το χθες..
Πως ακόμη κι αν ψιχαλίσει θα έχει το χέρι που θα κρατήσει το δικό της.

Υπάρχει? Ε? Υπάρχει?