ΟΧΙ ΑΛΛΟ..

Ζητάω να μπορέσω να ξελαφρώσω από τις σκέψεις που βομβαρδίζουν το μυαλό μου και πιέζουν τον εσωτερικό μου κόσμο , την ηρεμία μου.
Πάνω λοιπόν που βρίσκω το τρόπο να γλιτώσω και από το χαρτομάνι... να που κόλλησα και δε μπορώ να συντάξω πρόταση.

.......
Από μωρό ένιωθα πως πρέπει να γίνω ένας άνθρωπος δυνατός και χρήσιμος. Δε γνωρίζω το λόγω αλλά αυτό ένιωθα.
Μπορεί να μου το περάσανε και να μη το θυμάμαι ή και ακόμη να μη το κατάλαβα.
Σήμερα κατάφερα να ολοκληρώσω έναν χαρακτήρα δυνατό και χρήσιμο για κάποιους και για άλλους όχι.
Έγινα ένα άτομο που αντέχει. Που κάθε εμπόδιο πιστεύει πως είναι για καλό.
Ανοίγω διάπλατα τις πόρτες μου και δέχομαι τα σκουπίδια κι ας είναι ο κάδος μου γεμάτος. Δε μιλάω.
Απλά καταπίνω......Σκάω και πάλι από την αρχή.

Η υπομονή έχει και τα όρια της κι εγώ τα έχω ξεπεράσει χιλιάδες φορές.
Με κάνανε να τα περάσω χωρίς να σκεφτούν αν μπορώ να αντέξω. Αδιαφορώντας το πως με κάνουν να νιώθω έχοντας αυτή τη πίεση που μου χαρίζουν. Γιατί τελικά κατάλαβα, πως μόνο αυτό μπορούν να μου προσφέρουν χωρίς απαραίτητα κάποια στιγμή να μου το χτυπήσουν.
ΠΙΕΣΗ!

Κάθε μέρα , ένα νέο ξεκίνημα.
Είναι φορές που αναρωτιέμαι αν τελικά ερχόμαστε στο κόσμο για κάτι συγκεκριμένο.
Αν έχει ο καθένας μας μια δική του, ειδική και επικίνδυνη αποστολή.
Είμαστε όμως προετοιμασμένοι για όλα? Μπορούμε να αντεπεξέλθουμε σε όποιες δοκιμασίες?
Αυτή την εποχή νιώθω πως είμαι δυνατή και έτοιμη να κυριεύσω τον κόσμο. Μέχρι πότε όμως?
Έχω μια απίστευτη ενέργεια την οποία δε ξέρω προς τα που να τη διοχετεύσω.
Θέλω να κάνω πράγματα πολλά..
Σήμερα ξυπνάω και θέλω να πάω στη θάλασσα για μπάνιο. Εγώ που ακόμη και τον Αύγουστο με 40 βαθμούς Κελσίου, δυσκολεύομαι να βουτήξω.
Θέλω να Ερωτευτώ αλλά να υπάρχει ανταπόκριση.
Α! Όλα κι όλα. Με την ιδέα του μονόπλευρου δε μπορώ να συμβιβαστώ .
Δε με νοιάζει πόσο θα κρατήσει. Αδιαφορώ.
Σκέφτομαι τα απογεύματα να γυρίζω από τη δουλειά και να βάζω τη φόρμα μου για να πηγαίνω για περπάτημα – τρέξιμο.
Και δίαιτα θέλω να κάνω. Να μείνουν μόνο κόκαλα (να χω περιθώρια μετά, να κατεβάζω τον αγλέορα).
Να είμαι όλη τη μέρα στο δρόμο θέλω. Να κάνω βόλτες και να πίνω τον έναν καφέ μετά τον άλλο.
Όρεξη θέλω, να καταφέρω να φτιάξω κουλουράκια για το Πάσχα ( όποιος επιχειρήσει να τα φάει, κακό του κεφαλιού του).
Κι έναν μεγαλύτερο μισθό θέλω. Που θα πάει... αυτόν κάποια στιγμή θα τον αποκτήσω!
Να βρω αλλά 3 άτομα για να ξενυχτήσω παίζοντας μπιρίμπα , καπνίζοντας, πίνοντας και γελώντας μέχρι το πρωί θέλω.


Δε πιστεύω να ζητάω πολλά.................