<<Θέλω πολύ καιρό να μπώ και να γράψω αυτά που σκέφτομαι.
Κάθε φορά όμως που είμαι σε θέση να αποτυπώσω ολόκληρες σελίδες, οι στιγμές είναι εντελώς άκυρες και δεν έχω πρόσβαση σε ηλεκτρονικό υπολογιστή.
Υπάρχουν βράδια συνήθως,που θέλω να σου μιλήσω μέσα από τα γραπτά μου και να σου πω πως αισθάνομαι, πως περνάω και τι με έχει πειράξει πολύ. Άλλες πάλι στιγμές δε θέλω ούτε να σε σκέφτομαι!
Είναι δύσκολο να μπορέσω να βάλω σε μια σειρά τα γεγονότα και να καταφέρω να βγάλω μια λογική εξήγηση.
Ποιος τελικά ήταν ο παρανοηκός ανάμεσα μας? Εγώ που σε πίστεψα ή εσύ που ήσουν δυο άνθρωποι σε έναν???
Ποτέ δε θα το μάθω. Δε ξέρω καν αν θα έμπαινα σε αυτόν το κόπο. Το μόνο που μπορώ σήμερα να πω με σιγουρια, είναι πως φοβάσαι και τη σκιά σου.
Το καλό σε αυτή την φάση που βρίσκομαι είναι πως δε στεναχωριέμαι. Σκέφτομαι και δεν νιώθω πια όπως τότε... Σταμάτησα να κοιτάζω από το παράθυρο και να περιμένω να σε δω.
Τα μάτια μου είναι στεγνά και χαίρομαι πολύ γι'αυτό. Γελάω και μου αρέσει.
Ναι, λείπει ένα κομμάτι της ζωής μου! Στο πρόσφερα απλόχερα και δε το έχω μετανιώσει. Ποτέ δε θα το αναζητούσα.
Είναι πιο εύκολο να καταφέρω να το συμπληρώσω, παρά να ψάχνω να το βρω στο πουθενά για να το φέρω πίσω.>>

Πόσα χρόνια έχουν περάσει...
Πως βρέθηκε αυτό το γράμμα?? Ούτε θυμάμαι που το είχα καταχωνιάσει
Τρείς μετακομίσεις, δυο υπέροχα παιδιά και ένας καταπληκτικός σύζηγοσ - πατέρας και αυτό το κιτρινιασμένο χαρτί, δεν έτυχε ποτέ να βρεθεί στα χέρια κανενός μας.

......
........
.......
}

Δύσκολη μέρα η σημερινή!

------------------------------------------------------------------------------------
Τελικά δεν είμαστε τίποτα πάνω σε αυτή τη Γη.
Η ζωή από το θάνατο απέχει ένα δευτερόλεπτο Όχι ότι δε το ήξερα αλλά να! Είναι κρίμα τελικά να μη κάνεις αυτά που θέλεις γιατί στο απαγορεύει η κοινωνία ή οποιοσδήποτε άλλος πέρα του εαυτού σου.
Σου απαγορεύουν το κάπνισμα: Γιατί κύριοι? Ξέρω πόσα χρόνια έχω μπροστά μου ακόμη να ζήσω? Σήμερα είμαστε, αύριο όχι.
ΘΕΛΩ!!!!!! να καπνίζω και θα συνεχίζω μέχρι εγώ να πω μέχρι εδώ, φτάνει!
Όλη μέρα τρέχουμε να δουλέψουμε, να βγάλουμε χρήματα, να παρέχουμε τις ανάγκες των παιδιών μας κτλ κτλ.
ΚΑΙ? Για μας τι κάνουμε? Υπομονή? ΟΧΙ ΕΓΩ! Αυτή τη λέξη σας τη χαρίζω!!
Θέλω να γευτώ κάθε στιγμή που μου προσφέρει η ζωή. Να ρουφήξω τη κάθε της γεύση και να μη χάνω στιγμή ευτυχίας!
Αυτό δε σημαίνει πως θα ξεχάσω τους ανθρώπους μου αλλά όχι πως θα μου βάλουν εκείνοι τα όρια.
Θέλω, Θέλω, ΘΕΛΩ και όρια για μένα δε θα υπάρχουν!!
Μέχρι εδώ πλήρωσα για τον καθένα σας με πόνο και τα ρέστα που μου δόθηκαν ήταν μόνο απογοήτευση!!!!
Καιρός να ζήσω κι εγώ όπως επιθυμώ!
Και όταν έρθει η μέρα η δική μου, εύχομαι το/τα παιδί/διά μου, να μπορούν να διαβάσουν για μένα έναν τόσο όμορφο επικήδειο σαν αυτό που άκουσα σήμερα.


ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ''ΜΠΟΡΩ'' Η ''ΔΕ ΜΠΟΡΩ'' ΑΛΛΑ ΜΟΝΟ ''ΓΝΩΡΙΖΩ'' Η ''ΔΕ ΓΝΩΡΙΖΩ'' .

Καλό ταξίδι!