Που είσαι;;;;;;;

Μου λείπει η αγκαλιά σου, η φωνή σου, η μυρωδιά σου... μου λείπεις ΕΣΥ!!

Γυρίζω το χρόνο πίσω, τότε που σήκωνα το τηλέφωνο και με ένα ''παρακαλώ?'' ήξερες πως είμαι.

Την εποχή, που χρειαζόμουν τη χροιά της φωνής σου για να με ηρεμήσει και την είχα πριν καν τη ζητήσω.

Επιστρέφω στο τότε...που με ένα άγγιγμα σου,  έσβηνες  κάθε μου ανησυχία.
Μου λείπει το πόσο ευτυχισμένη με έκανες.
Έχω την ανάγκη να σε ακουμπήσω και να αισθανθώ και πάλι το δέρμα σου, τη θερμοκρασία του κορμιού σου. Να νιώσω και πάλι το ρίγος που θα με διαπεράσει σαν ηλεκτρικό ρεύμα.  
Έχω ανάγκη να ακούσω τη καρδιά μου να χτυπά σε εκείνον τον έντονο παλμό.

Είναι φορές που σκέφτομαι πως δε γυρίζω απλά στο παρελθόν....αλλά ζω με αυτό ! 

Το σώμα μου τρέμει.. κρυώνω και πονάω πολύ, το κεφάλι μου νομίζω ότι θα σπάσει από τον έντονο πονοκέφαλο.
Ανυπομονώ να ξημερώσει η μέρα που θα είναι σαν να μην είχε γίνει ποτέ, αλλά είμαι ακόμη στην αρχή.
Δε μπορούσα να φανταστώ το μέγεθος και όσο έφτανε η ώρα, προσπαθούσα να ξεγελώ τον εαυτό μου με το να κάνει υπομονή. Του έλεγα πως όταν έρθει αυτή η ώρα,  όλα θα πάνε καλά.
Έτσι ήθελα να πιστεύω..Η πραγματικότητα δείχνει το αντίθετο κι εγώ αναμένω απελπισμένα τους επόμενους μήνες που είναι πολύ μακριά.