Παρασκευή, 19 Φεβρουαρίου 2010

Δεν μπορώ να καταλάβω τι στα κομμάτια κάνω. Πως θα πρέπει να συμπεριφέρομαι και γιατί.
Να είμαι εδώ για όλους και οι άλλοι χαμένοι στο δικό τους το κόσμο?
Γιατί?
Πρέπει να αλλάξω. Να βλέπω τις καταστάσεις με άλλο μάτι, να κοιτάζω μόνο τον εαυτό μου και το μικρό μου αγγελάκι.
Δε βγάζει πουθενά να φορτώνομαι τα βάρη των γύρω μου, έχω και δικά μου και τέτοιες στιγμές βλέπω πως μου φτάνουν και μου περισσεύουν!!
Πόσο μπορώ κι εγώ να αντέξω?
Νομίζω τελικά πως ήμουν πολύ καλά όσο καιρό ζούσα στη φαντασία μου. Πονούσε αλλά ήταν δικά μου!
Μπορεί να μην υπήρχε τίποτα το πραγματικό και να ήταν βασισμένος σε ένα παρελθόν που δε μπόρεσε να έχει μέλλον, όμως ένοιωθα ασφαλής.
Δε μπορούσε κανένας να εισχωρήσει και να παρεμποδίσει τα θέλω μου κι ας μην έφτανα για να τα υλοποιήσω. Μου ήταν αρκετό, που κατάφερνα να ονειρεύομαι χωρίς να με ενοχλεί κανένας.
Τελικά καλύτερη η μπάλα με τα όμορφα τοπία που αν τη ταρακουνήσει κάποιος χιονίζει, παρά το ''χρυσό'' κλουβί που θα πρέπει να τραγουδήσω μόνο όταν παίρνω την ανάλογη εντολή.

Δυσκολεύομαι να δεχτώ πως είμαι εγώ αυτή που αφήνω το κόσμο να πατάει πάνω στις δικές μου πλάτες για να είναι εκείνοι καλά.
Πόσο χαζή τελικά μπορεί να γίνω? Πότε θα χτυπήσω το πόδι μου στο έδαφος και θα πω ΦΤΑΝΕΙ?

Γράφω πάλι για να νιώσω καλά. Για να φύγουν από μέσα μου για να μη με σκάσουν.
Δε περιμένω μπράβο ούτε και ανταπόδοση Όμως δεν είναι άδικο να μην έχουν απέναντι μου, τουλάχιστον μια αξιόλογη συμπεριφορά????????

3 σχόλια:

ΕΓΩ είπε...

Μια παροιμία λέει…. «Η στραβός ειν’ ο γιαλός η στραβά αρμενίζουμε»
Μήπως ψυχή μου συναναστρέφεσαι με λάθος άτομα.
Τα προβλήματα της οικογένειας δεν μπορούμε να τα αποφύγουμε γιατί δεν έχουμε δυνατότητα επιλογής.
Αλλά τους φίλους τους διαλέγουμε.

Rose είπε...

doksa to Theo apo tous filous mou den exw parapono. To antitheto tha elega ( ekeinoi prepei na exoun)

egw kserw alli parimia: tis stravias .... i trixa tis ftaiei!!

mipws telika ayto einai to provlima???

marianaonice είπε...

Πολλή θλίψη και απογοήτευση διακρίνω εδώ...
το ροζ φόντο σου μοιάζει με το δικό μου, δείχνει άνθρωπο ρομαντικό και συναισθηματικό...
Μη περιμένεις να σου χαριστεί τίποτε στη ζωή! Μάθε να διεκδικείς και να φυλάς τον εαυτό σου από τις κακοτοπιές!
Δεν λέω καλή η ασφάλεια των ονείρων όμως η ζωή είναι έξω στη μάχη για να κατακτήσουμε αυτό το κάτι που πάντα μένει απροσδιόριστο και δυναστεύει τη ζωή μας... μα πάντα φωτίζει την ύπαρξή μας!
Κι η λύπη μέρος του παιχνιδιού είναι, προχώρα μη σταματάς... αυτή είναι η ζωή!!
:))